Please can we turn the clock back to 2016, before November?
I think that was the sweet spot. Enough tech to be fun, no LLMs, no Trump presidency, Russian empire not actively invading its neighbours at that point, no COVID19. Some clouds on the horizon (eg Brexit) but the global oligarch coup wasn't yet in full cry.
No sé si hay gente al otro lado del cordel con el que hemos unido nuestros vasos de plástico. Este es un rincón muy pequeño del mundo. Un nicho dentro de un nicho. Un pequeño parque público, fresco y tranquilo, donde poder sentarse y olvidar. Lejos del lodazal de ruido y la velocidad estúpida que adornan estos tiempos interesantes en los que vivimos.
Veo las estadísticas de este cuaderno y compruebo que hay gente que me lee. Me ilusiona, no lo voy a negar, pues no suelo pensar que haya algo interesante entre mis palabras, más paja que grano por lo general. Me gusta pensar en elles (vosotres, si estás leyendo esto) como gente afín, amigues sin obligaciones, viajeres relajades que deciden pararse y descansar en mi diminuto parque.
Llevo más de dos semanas sin escribir aquí. Me gustaría decir que ha sido por estar ocupado, porque estoy embarcado en un proyecto genial o algo por el estilo. Pero no. Me ha dado la bajona de nuevo y he dejado de escribir. “Total, ¿para qué?” —es la frase que más se repite en mi cabeza cuando me veo sumergido en una de estas etapas de nubes negras y días oscuros.
En algún sitio leí que el estrés era consecuencia de combinar la ausencia de control con la presencia de responsabilidades. Temas laborales aparte —no por menos importantes— la sentencia anterior despierta en mí ecos de una crisis relacionada con la edad. Con la abundancia de edad, en concreto. Y, sobre todo, con la incapacidad que esto acarrea a la hora de virar en redondo. Cuando uno cumple años, más que virar, traslucha. Y siempre corre el riesgo de que una botavara juguetona le reviente la cabeza.
Perdón por el vocabulario náutico. Dicho de otro modo, a cierta edad uno tiene menos cintura que un defensa central cojo ante el extremo brasileño de moda. Uno percibe los errores, idealiza los caminos nunca recorridos y fantasea con mudar el caparazón. Nos bombardean además con bonitas historias de cambios de vida y superación desde mil frentes, alimentando así nuestra insatisfacción y nuestras ansias de anestesia en forma de cómodos plazos de consumismo atragantado.
Todo esto para decir que estoy de bajonazo. Y cuando estoy así, dejo de hacer cosas. Me bloqueo. En el sitio. Con la mitad de mi alma llorando por el tiempo perdido, y la otra mitad amarrando mi voluntad cual señoro embutido en cuero en una sesión de sadomasoquismo. Nada tiene atractivo. Nada tiene futuro. Escribir no me va a dar de comer ni pagar la universidad de mis hijos. Ser feliz es prescindible.
Total, ¿para qué?
Si te ha gustado esta entrada, puedes enviarme tus comentarios en Mastodon: @keyeoh@qoto.org
Mi bajona, apatía, disfunción ejecutiva o simple incapacidad me ha tenido apartado del blog un tiempo. He escrito cuatro letras para intentar romper la mala racha.
I dug this piece by Ted Chiang
Link: https://www.theatlantic.com/philosophy/2026/06/no-artificial-intelligence-is-not-conscious/687378/
Unpaywalled just in case: https://archive.is/bcpZl
Fedizens! Please send me your favourite meme which shows something important about the #Fediverse
I'll go first:
New album drop! "All In Your Head" is a classic rock from my band Independent Memes, now on all the platforms. First track is straight up rock, second goes into more Pink Floyd territory (with a killer guitar solo), then maybe a little more Fleetwood Mac ish? LMK what you think.
* Spotify: https://open.spotify.com/album/5eplFLjW9NLaizAObQr1Fy
* Bandcamp: https://independentmemes.bandcamp.com/album/all-in-your-head-2
* Tidal: https://tidal.com/album/526767558/u
* Apple: https://music.apple.com/us/album/all-in-your-head/6771714058
"Three people denying something in twenty-four hours is unnecessary unless the thing they are denying is the plan."
There is no path out of the AI bubble that isn't an economic catastrophe.
"CEOs are uniquely prone to AI psychosis because they’re sufficiently distant from the last mile of work that still has to happen to generate most value with AI."
Yes. So much yes.
@salva_pl Vaya. No sabía nada. Yo tuve la suerte de conocerle en persona, sin saber de aquella que era él.
Yo jugaba a Hockey Patines y fuimos a jugar un torneo a Hospitalet. Cada jugador se quedaba en casa de uno de los anfitriones. Así se fomentaba el buen rollo. A mí me tocó en casa de los Amorós, ya que su hijo Marc era mi anfitrión.
Flipé con el estudio que tenía en su casa. Pero de aquella yo lo asociaba más con Mofli el Ultimo Koala. Años después até cabos y me di cuenta de que era JA.
@guille Cuando vine de Mieres a vivir pa Uvieu, una de les coses que más me llamó la atención fue cuánta xente mandaba los sos guajes a la concertá. Ye otru mundu a veinte kilómetros.
@guille Otru casu de dai pataes a la ventana d'Overton hasta saca-la del práu. 🤦
Trabajo de Científico de Datos, sea lo que sea eso, pero he llevado muchas caretas distintas. Hice un doctorado en Aprendizaje Automático, y reconozco que me gusta, pero lo que siempre me ha emocionado ha sido el arte y la literatura.
Leo (bastante), escribo (poquito, pero he publicado una novela), camino, escucho música y me encanta ir al cine.
Foto de perfil: yo sonriendo con gorra y los ojos medio cerrados por el sol.
Foto de fondo: un nudo marinero en una cornamusa.
Data Scientist. PhD in Machine Learning. Developer. I have a past in Bioinformatics. Usually playing with R, Python and other languages. Wish I could be younger to learn Rust or Elixir.
Hobbies: reading, writing, walking, music, movies.
Profile photo: it's me smiling with my eyes half closed due to direct sunlight.