William #Faulkner, “Το άλογο”

“Έπαιξα”, είπε.

“Τότε ξαναπαίξε” είπε ο θείος του, βγάζοντας μπροστά την άσπρη βασίλισσα. “Και πρόσεξε τι κάνεις αυτή τη φορά”.

Νόμιζε ότι είχε παίξει, ότι έπαιζε, όταν ήταν η σειρά του. Αλλά παρακολουθώντας τελικά τις κινήσεις του, κατάλαβε πιο γρήγορα απ’ ότι συνήθως πως και αυτή η παρτίδα θα τελείωνε όπως ακριβώς και η προηγούμενη: ώσπου ξαφνικά, ο θείος του μάζεψε όλα τα πιόνια από τη σκακιέρα κι έστησε ένα πρόβλημα μόνο με άλογα, πύργους και δυο στρατιώτες.

“Παύει να είναι παιχνίδι τότε”, είπε.

“Τίποτα που μπορεί και καθρεφτίζει όλο το ανθρώπινο πάθος και την ελπίδα και την τρέλα, κι έπειτα τ’ αποδείχνει κιόλας, δεν ήταν ποτέ απλώς παιχνίδι”, είπε ο θείος του. “Παίξε”.