Mereyü 🇺🇦 @mereyu@qoto.org

Bugün çok yoğundu. Mesainin bitimine doğru vakit geçmez oldu. Cebir ve hileye başvurup on dakika kadar erken çıkmış olabilirim hatta. Sanki uzayzamanda bir bükülme olmuş da bir dakikanın yedi yıla denk geldiği alternatif bir gerçeklikte bulmuşum kendimi.

Bir kağıda adresini yazmıştım. Hızlı adımlarla ilerlemeye çalışsam da kalabalıkları yarmak güç oluyordu. Sonunda Barın Han adındaki mekanı ziyaret ettim. Üst üste üçüncü gün bienal yapabildim. Yarın da Küçük Mustafa Paşa Hamamı'nı ziyaret edebilirsem Fatih ayağını tamamlamış olacağım. Darısı Kadıköy'deki mekanlara.

Sanırım yanlış kapıdan girdim buraya. Müzik aletleri ve yağlıboyalar bulunan bir atölyeye girmiş bulundum. Küçük bir grup vardı. Bu topluluk ile bir süre bakıştık. Sonra her şey çok normalmişçesine; oranın müdavimiymiş gibi devam ettim. Tekrar düşününce çok komik bir enstantane ama kırk beş dakikalık bu ziyaretim baştan aşağı bir sitcom bölümü gibiydi. Yer yer değineceğim bunlara.

Ahmet Taner Kışlalı, tam da 23 yıl önce arabasına yerleştirilen bombanın infilak etmesi sonucu veda etmişti bu hayata. Onun katledişi normal bir cinayet değildi. Türkiye'de gerici şiddetin bir yüzüydü. Bunun benzeri sözde faili meçhul suikastler Uğur Mumcu, Bahriye Üçok, Turan Dursun ve adını sayamadığım birçoklarına yapılmıştı.

Bugün öldürüldüğü sırada öğretim görevlisi olduğu Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi tarafından dijital arşivi açılıyor. Gerçekten heyecanlandırıcı bir gelişme bu. Umarım bu bir başlangıç olur ve apolitik yetiştirilmek için çaba gösterilen bir kuşağı uyandırabilir.

Liz Truss'tan önce iki monark gören son başbakan 1951'de iş başı yapan Winston Churchill. Göreve gelişinin ertesi senesi VI. George'un vefatı II. Elizabeth'in yetmiş yıl sürecek iktidarını başlatacaktı.

Üç kere başbakanlık koltuğuna oturan Robert Gascoyne-Cecil, 1895'te başladığı son seferde Victoria'yı gömdü. VII. Edward ile iki yıl kadar çalıştı. 3 Nisan 1721'de Robert Walpole ile açılışı yapılan makamda Stanley Bladwin, 1935'te 326 günlük kral VIII. Edward ve VI. George ile çalışma imkanı buldu. 1923'te 246 gün, 1924'te ise dört yıl 213 gün süren başbakanlığında V. George kraldı. Bu da Baldwin'i üç monarkla çalışan tek başbakan yapıyor.

Liz Truss, bugün itibariyle makamında 45 güne ulaştı ve en kısa süre görevde kalan Birleşik Krallık Başbakanı oldu. Tabii, iki buçuk ay kadar daha dayanırsa 1827'de görevinin 128'inci gününde hayatını kaybeden George Canning nam zat muhteremi geride bırakabilir. Canning'in yerine gelen Frederick John Robinson da 144 gün geçtikten sonra görevden alınmıştı. 1922'deyse Andrew Bonar Law, 211 günü tamamlamışken sağlık sorunları nedeniyle görevinden çekilmişti.

Birleşik Krallık'ın son dört başbakanın istifayla görevinden ayrılması garip. Boris Johnson, pandemi sürecinde verdiği partilerin gündeme gelmesi ve bakanlarının bir bir istifa etmesi sonucu görevi bırakmak zorunda kalmıştı. Theresa May, parti tarafından istenmediği için istifa etmişti. David Cameron ise Brexit referandumundan ayrılma sonucu çıkınca tası tarağı toplayıp Downing Sokağı'nı terk etmişti.

Bu seferki istifa pahalılık temelli bir hükümet kriziyle geldi. The Economist, 11 Ekim günü Truss'un Britanya ekonomisini riske attığını ve yedi günü olduğunu yazdı. Bu da bir marulun raf ömrü demekti.

İngilizlerin mizah anlayışının olmadığı söylenir ama bu analiz meşhur bir espriye kaynaklık etti. Daily Star gazetesi, 14 Ekim günü YouTube hesabından Liz Truss gibi giydirilmiş bir marulu yayınlamaya başladı. İddia şuydu: Truss mu önce istifa edecek yoksa bu marul mu çürüyecek?

The Economist iddiasında haklı çıktı. Truss yalnızca altı gün dayanabildi. İşte yarışın galibi o marul:

🥗 ALL HAIL THE LETTUCE 🥗

Son olarak girişte bulunan nazar boncuğunu paylaşayım. Çok güzel, güzelden öte muazzam bir parça. Aman nazar değmesin.

Panoptikonu es geçmek olmaz.

Genel görünüm. Ekran görüntüsü yapılabilecek bir görsel.

Bunu Dünya'nın çivisi sandım ama kapı stoperiymiş. Kapı kapalı olduğu için işin ayırdına varamamış olamayabilirim.

Odaların duvarlarındaki nesneler ve boşluk.

Kablolar her yeri sarmış.

Duvarlara, tavana, zemine ve pencerelere altıgen ve Davut Yıldızı işlenmiş. Hoş bir motif.

Hoparlörlerin çoğu ses vermiyordu. Her odanın içinde üç beş tane vardı. Kurnaya yerleştirilmiş bir tanesini yakaladım. Bu arkadaşı bir de yakından çekmek istedim. Son fotoğrafta da bölüm sonu canavarı var.

Mekanı sevdim. Daha önce hiç hamama gitmediğimden olabilir. Fıskiye, çeşmeler, kurna ve gider. Her şey muhteşem.

Sergi ses üzerine ama kapı her zaman ilgimi çeken bir item olmuştur. Açık kapı, kapalı kapı ve yalnızca görevlilerin ardını görebileceği başka bir kapı. Kapılar...

Sergi boyunca böyle uyarılar vardı. Serginin devam etmesine sevinsem de sessiz olma uyarısını sonradan fark ettiğim için ona pek uyamadım. Sesimin yankılanması açıkçası biraz ürküttü beni.

Bugün bienali gezmeye devam ettim. Zeyrek adı verilen semtin kasaplarla dolu olan İtfaiye Caddesi'ndeki Çinili Hamam'ı ziyaret ettim. Yapı, kiliseden çevrilen camileri andırsa da 1546 yılında Barbaros Hayrettin Paşa'nın emri üzerine yaptırılmış. 2010'dan beri restorasyonu süren hamam, 2023'te tekrar faaliyete geçecek.

Korkunç bebek Chucky'e benzeyen Birleşik Krallık Başbakanı Liz Truss, bu ay patlak veren hükümet krizinin ortasında istifa etmek zorunda kaldı. Halbuki bir sürü fotoğraf biriktirmiştim galerimde.

İşçi Partisi iktidarını getirecek bir seçim geliyor, hissedebiliyorum. Son sözüm: Ağlayanın malı gülene yar olmaz.

Son zamanlarda özellikle LinkedIn platformunda sıklıkla dile getirilen bir kavram var. Buna sessiz istifa veya İngilizce özgün adıyla quiet quitting deniyor.

Anladığım kadarıyla çalışanların iş tanımı dışına çıkmaması, iş için ekstra efor sarf etmemek, mesai saatleri dışında iş düşünmemek ve kariyer basamaklarını tırmanmak için uğraşmamak sessiz istifaya dahil. Biz aslında buna basitçe çalışmak diyoruz. Bunun için yeni bir sözcük üretmeye gerek yoktu.

Birincisi, artık Kiracılar Çağı'nda yaşadığımızı kabul etmek gerekiyor. Kişinin içinde yaşadığı bir ev ve işe gittiği bir araba olabilir fakat hiçbiri onun değil. Almak isterse ömrünün sonuna kadar taksit ödemek zorunda. Taksitle ölüm böyle bir şey olmalı.

İkincisi, insan şirkete ortak değilse yapması gereken tam olarak budur. Sonuçta zamanını satıyor ve bundan değerli bir şey yok. Ayrıca, görev tanımındaki işleri yapıp mesai bittiğinde "Eyvallah" diyerek çıkmak neden anormal, kötü ve ayıp olarak görülüyor?

Diğer bir mesele ise kariyer üzerine. Kariyer bir yanılsamadır. İşçi sınıfı tek gerçektir. Unvan veya titr ne olursa olsun bir şirkette çalışanlar ve patron vardır. Unvan kalınlaştıkça kendini şirketin sahibi sanma çoğu kişinin düştüğü bir yanılgıdır.

Son olarak bölüşüm tablolarına değinmek istiyorum çünkü şahit olduğumuz tablolar son yüzyılın en kötüsü. Türkiye'nin en zengin %10'u milli gelirin %54.2'sine sahipken en yoksul %50 milli gelirden sadece %12 pay alıyor. Milli hırsızlık böyle bir şey işte.

Bazı şeyleri gerçekten anlamlandıramıyorum. Hafıza sorunları yaşayan biri bu şikayetini Karaköy'deki altgeçidin reklam panosuna nakşetmiş.

Bir gün ünlü olursam bu gönderi muhtemelen her yerde karşıma çıkacak ama ne demişler: "Anything goes". Yaşamak sadece cesurların hakkı.