Astare şa @astaresiya@qoto.org

Naif Bezwan: Türkiye, HTŞ'ye açıkça 'saldır, destekleriz' diyen tek ülke

Siyaset Bilimci Bezwan: “Suriye’nin önünde iki seçenek var; ya cihadi bir diktatörlük kurulacak ya da gerçek anlamda bir siyasi müzakere süreci başlatılarak kapsayıcı bir anayasa yapılacak. Türkiye’nin açıklamaları ise Suriye'nin dezentegrasyonunun önünü açıyor.”

https://bianet.org/haber/naif-bezwan-turkiye-hts-ye-acikca-saldir-destekleriz-diyen-tek-ulke-315437

Gerçekler Teröristtir – Yılmaz Kara

Gerçeklerden kaçan kendinden kaçar

Dünya, bölge ve ülke ölçeğinde bir gerçeklik var karşımızda. Asıl mesele biraz da bu. Bu somut gerçeklik karşısında ne yapacağız, nasıl bir yaşam, mücadele hattı kuracağız, nasıl bir dönüşüme gideceğiz? Hayata sıkılı bir yumruk gibi girmenin imkanlarını nasıl yaratabiliriz? Gözlerimiz kanarcasına acımasına rağmen gerçeklere bakabilme cesaretini gösterebilecek miyiz? Olan – olması gereken ilişkisini nasıl kuracağız?

Ortasından girelim kitabın. Dilovası’nda ikisi çocuk 6 kadın işçi diri diri yanarak can verdi. Erol Eğrek alacaklarını almak için gittiği işyerinde katledildi. Pendik’te 3 çocuk yanarak yaşamını yitirdi. 14 yaşındaki çocuk işçi Nursefa biçerdöver altında kalarak can verdi. Zonguldak’ta bir kadın yüksek sesle müzik dinlediği için katledildi. Afrika madenlerinde çocuk köleliğinde görülmedik bir artış yaşanıyor. Türkiye’de MESEMler, çocuk köleliğinin bir tık modern hali. Çalışma kampları liselere getiriliyor. Katledilen işçiler, katledilen kadınlar erkek egemen kapitalist düzenin, devletin ayakta kalması için verilen kurbanlar. Ve kriz büyüdükçe daha fazla kurbana ihtiyaç duyuyorlar. Gazze’de sadece mayıs ayından bu yana 1000’i aşkın insan açlıktan öldü. Gazze’de büyük bir soykırım yaşanıyor. Ve Gazze sadece Gazze değil. Gazze dünyanın dönüşümünün en etkili göstergelerinden biri. Gazze’ye düşen bombalar evimize, zihnimize düşüyor, Gazze’yi cehenneme çeviren yangın tüm dünyada yanıyor. Bu yangını hissedenler, bu yangına gözleri kanayana kadar bakabilenler bu cehennemi dünyada bir varoluş savaşı geliştirebilir.

Zamanında Baudrillard’ın Körfez Savaşı için yaptığı şu tespit Gazze Savaşı için 10 kat daha geçerlidir: TV izleyicilerinin Körfez savaşını bir medya olayı olarak rahat ve geniş koltuklarında cips yiyerek izlediğini belirtir. Savaşın yeri ve bölgesinin herhangi bir sınır içermediğini, füze bombardımanı ile imge bombardımanı arasında bir ayrımın yapılamayacağını, böyle bir dünyada eleştiri gücünü tamamen yitirmiş olduğumuzu söyler. Ki zaten savaş-medya-gerçeklik algısı arasındaki ilişki çözümlemelerinden biridir. Bunu bugün için sadece Gazze savaşı olarak anlamayalım. Körfez Savaşı zamanında sadece radyo ve TV vardı. Bugünse sosyal medya üzerinden başta Gazze savaşı olmak üzere birçok savaşa ve farklı türden toplumsal olaylara, iş cinayetlerine, kadın cinayetlerine, istismara, doğa-hayvan katliamına… tanıklık ediyoruz. Sürekli bir enformasyon bombardımanı altında zihinlerimiz.

Böylesi bir süreç insanın “fabrika ayarlarını” olabildiğine bozuyor. Hayat bir şekilde devam ediyor ve devam etmesi gerekiyor ama bir yandan da sürekli Gazze’de yaşanan soykırıma tanıklık ediyoruz. Yemek sofrasına Dilovası’nda yükselen çığlıklar düşüyor. Pendik’te yanarak ölen çocukların isimleri kulağımıza fısıldanıyor. Narin’in, açlıktan adım atamaz hale gelen Gazzeli Meryem’in, sevgilisi tarafından katledilen Ayşe’nin, yakılarak katledilen Afgan işçi Nourtani’nin bakışları düşüyor. İşyerinde ısınmak için yaktığı ateşte yanarak can veren 16 yaşındaki çocuk işçi Mustafa’nın nasırlı ellerine takılıyor gözlerimiz… Ve daha nicesine.

İnsan sürekli bu gerçekliği düşünse, çarpışsa yerinde duramayacağı aşikar. Tüm bunlara izin veren bu kapitalist düzeni, devleti, toplumsallığı, kendini yıkmaya çalışacaktır. Fakat hem böylesi olaylara tanık olup hem de hayatın olağan akışında devam etmesi ve hatta böylesi haberlerin arkada akan umursanmayan bir tını şekline gelmesi insanı düşünsel ve davranışsal bir bozukluğa uğratıyor. Ezilenlerin yaşadığı durumlar kanıksanıyor. Adeta bilinçlerimiz bu yolla çitleniyor. Gerçeklerden kaçan ya da gerçeklerin kanıksandığı bir kişilik, karakter yaratılıyor.

Peki tüm bunlar olurken ne yapıyoruz? Bu haberler normal şartlarda insanı gerilime sokar. İnsan baskıya maruz kaldığında “savaş veya kaç” şeklinde tepki verir. Fakat genellikle insan bir alt gönderi içinde kaybolmayı, başka bir tv kanalında mutlu olmayı, ışıltılı caddelerde, çalışmanın ritminde kaybolmayı yani genellikle kaçmayı tercih eder. Bambaşka bir tartışmaya kendini kaptırır gider. İnşa ettiği sanal dünya ile ilgilenir. Bir süreliğine dertlense de insan, bir alt gönderide acıları unutmaya başlar. Yine Baudrillard bunun için iyinin ve kötünün ortadan kalktığını, onun yerini mutlu ve mutsuz imgeleminin aldığını belirtir. Öyle ya insanlar her ne kadar mutsuz olduğu bir dünyada olsa da sosyal medya piyasasında mutluymuş gibi yapar. Piyasada dolaşıma girdikçe sürekli mutlu pozu verir, mutluluk pozlarını beğenir, mutluluk pozlarına öykünür. Bir bakıma algoritmalar insana sürekli mutlu olması gerektiğini kanıksatır. Çünkü dünya sürekli bir savaş halindedir. Savaş gerçekliğinden kaçmak isteyen birey beynine mutluluk simülasyonunu kurar. Gerçekliğin acısındansa yalan mutluluk, hakikatsizlik yeğdir. Oysa insanı özgürleştirecek olan var olan esaretle yüzleşme ve o gerçekliği değiştirme çabasıdır. İşte döne döne soracağımız sorulardan biri budur. Bu gerçekliklerle nasıl yüzleşeceğiz ve toplumu yüzleştireceğiz? Bizi bu gerçekliklere bakmamızdan alıkoyan süreçler, alışkanlıklar neler? Bu gerçekliklerden kaçınca insandan geriye ne kalır?

Hakikat Yitimi

Gerçeklikten kaçışın bir bedeli var. Toplumsal anlamda bir kişilik yarılması. Herkes birbirinin yarasından kaçıyor. İnsan sürekli toplumsal, doğasal etkileşim halinde kimliğini, kişiliğini kazanır. Toplumdan, tanık olduğu olaylardan kaçan birey bir bakıma kendinden, kaderinden kaçar. Kendinden kaçış bir kişilik yarılması yaratır. Birey o olaylar olmuyormuş gibi yapar. Kendisi o toplumun üyesi değilmiş gibi davranır. O olayın veya yapının sorumluluğunu üstlenmez. Bu toplumun tüm hücrelerine kadar parçalanmasını beraberinde getiriyor.

Post-truth (gerçek ötesi, hakikat ötesi) çağda yaşıyoruz. Bu konu ayrıca bir derinleşmeyi gerektirir. Ancak post-truth’u anlamadan günümüz gerçekliğini anlayabilme ve değiştirebilme yetisinden uzağız.

Doğru veya yanlış, insanların hakikatlerine sımsıkı bağlı olduğu bir dünyada devrimci hakikati toplumsallaştırmak, toplumun gerçekle olan bağını değiştirmek çok zordur. Ancak anlamsızlığın, bağlamsızlığın yoğun yaşandığı bir dünyada, yani günümüzde anlam ve bağlam arayışı olabilir. Bağlamı bir yere ait olma, kendini bir toplulukla, anlam bütünüyle birlikte ifade etme olarak tanımlıyoruz. Fakat gerçek ötesi-hakikat ötesi çağda tüm anlam ve bağlamlar erime eğilimi gösteriyor. İşte örgüt, bu toplumsal ihtiyacı kavrayabilen ve karşılayabilendir. Toplumda hakikatsizliğin bir eğilim olarak güçlendiği, herkesin kendine göreliliğinin ön plana çıktığı bir zamanda umursamazlık, anlamsızlık, hakikatsizlik ilişkisini yıkmak; gerçeğe bakmak ve devrimci hakikati inşa etmek kavramamız gereken temel halkalardandır.

Kısa bir giriş yaparsak; Nietzche 19.yy’da “tanrı öldü” der. Bu bilimin gelişimine paraleldir. Bilimin gelişimiyle birlikte varlık sorunsalına yaratıcıya gerek kalmadan cevap verilebildiğini ve bu anlayışın gittikçe evrenselleşme eğilimini gören Nietzche, tanrının öldüğünden bahseder.

Hangi din olursa olsun insana bir değerler sistemi, ideoloji (bakış açısı) sunar. Toplumsal yaşamı düzenleyen yasalar koyar. Din kendine göre vicdani, ahlaki, toplumu toplum yapan değerleri düzenler. Bunu bir dini güzelleme olarak anlatmıyoruz. Dönemine göre anlamak gerekiyor. Marx’ın deyişiyle din kalpsiz bir dünyanın kalbi, vicdansız bir dünyanın vicdanıdır. İnsanlar zulme uğradıklarında doğrudan ona sığınmaları bundandır. Tanrının ölümüyle birlikte bir bakıma vicdan da kalp de ölmüştür. Çünkü yerini piyasa “tanrı”ları almıştır. Piyasada ise vicdana yer yoktur. Hesap patronlara, bürokratlara, devlete, güç sahibi olanlara verilir. İnsanın kendi kendine olan hesaplaşması artık söz konusu değildir veya istisnai durumdur. Cennetsiz, cehennemsiz, ahiretsiz insan, tüm zincirlerinden boşalmış freni tutmayan yokuş aşağı yuvarlanan bir kamyona benziyor. Benzer bir biçimde modern ideolojiler de dünyaya cevap olamıyor. Doğru tartamıyor, insanın bu dünyada yolunu bulması için değnek olamıyor.

Buna bir de simülasyon evrenini ekleyelim. Baudrillard bu durum için şöyle bir örnek verir: “Tanrı bile simüle edildikten, Tanrı’ya olan inanç, göstergelerine indirgenebildikten sonra gerisini varın siz düşünün! İşte o zaman bütün sistem yer çekiminin etkisinden kurtulmuş bir kütle, devasa bir simülakra dönüşmektedir.”

Bir ayağı Batı’da öbür ayağı Ortadoğu’da olan Türkiye’de ise tanrının ölümü daha geç gerçekleşmiştir veya halen gerçekleşmektedir.

Bugün simülasyon evreniyle birlikte düşündüğümüzde aslında her şey bir kurgudur insan zihninde. Tüm oyunlar bir kurgudur. Sahneler bir kurgu. Ve hatta izleyici ile izlenen arasında, oyun ile oyuncu arasında, salon ile sahne arasında, gerçekle suret, yaşam ile simülasyon arasındaki mesafe yok olmuştur neredeyse. Simülasyon dünyasına doğan nesiller böylesi bir dünyada gerçekle simülasyonu ayırt edemez hale geliyor. Veya insanlar bir şeyi gerçeği üzerinden değil, kapitalist piyasa tarafından simüle edilmiş hali üzerinden tanıyor, ilişki kuruyor. Onun piyasaya göre, kendine göre yansımasını zihninde oluşturuyor. Herkesin kendine göre “hakikati” ya da hakikatsizlik böyle gerçekleşiyor.

Gerçek, olandır. Bizim dışımızda var olan, gerçekleşen şeylerdir. Hakikat ise bizim bu gerçekliği kavrama biçimimizdir; evrende var olan nesnelerin, gözlemlediğimiz şeylerin beynimize yansımasıdır, bizim gerçekliğe verdiğimiz anlamdır; gerçekle, toplumla, şeylerle, doğayla kurduğumuz bağlamdır.

Post-truth çağında insanın doğasal, toplumsal anlam ve bağlamı kaybolmuştur. Toplumu toplum yapan değerlerin kaybı söz konusudur. Anlam ve bağlam kapitalistlerin hükmettiği algoritmalara, piyasaya göre şekilleniyor. Hakikat yitimi insanı piyasa karşısında dımdızlak bırakıyor.

Böylesi bir boşluğu komünist dünya görüşünden başka doldurabilecek bir anlayış yoktur fakat bizim de yeteri kadar bu aciliyeti kavradığımız ve bu meseleye ciddiyetle eğildiğimiz söylenemez. Sosyalizm mücadelesi de hakikat yitiminden payını fazlasıyla aldı. Sovyetler Birliği ve diğer sosyalist ülkelerin yıkılması veya kapitalist dönüşümü sonrası hakikat yitimi tüm sosyalist güçleri içine çekti. Üretim araçlarının, üretici güçlerin gelişiminden, dünyanın neoliberal dönüşümünden, topluma açılan neoliberal savaş gerçekliğinden kendi özgün savaş biçimini çıkarmayıp; dogma kalıplara, ezberlere, reçetelere güvenen anlayışlar bu ülkelerin çökmesiyle hakikat yitimine uğradı. Ya da zaten eski sosyalist görüş yaşamdan uzaklaşalı, göklere çıkalı çok olmuştu ama sosyalistler bunun farkına kafasını duvara çarpınca anlamaya başladı.

Dünyadaki bu ahvale rağmen 90’lı yıllarda bir çıkış yakalayan TDH’ye ayrı bir parantez açmak gerekir. Fakat bu yazının konusunu aşar. Yine de kısa bir giriş yaparsak 90’lı yıllar TDH açısından bir kırılmanın eşiğidir. Birincisi “legalite’nin istismarı” çizgisidir. Fakat bugünden değerlendirdiğimizde legalite hatta piyasa, bu seçimi yapan anlayışı istismar etmiştir. Sosyalizmle kurulan anlam ve bağlam gösteri dünyası içinde şekillenmiştir. Tabir yerindeyse gerçeklerden kaçan, hakikatsiz bir sosyalizm anlayışı inşa edilmiştir. İkinci çizgi ise piyasanın-devletin legalite çağrısına uymamıştır. Bu bakımdan 90’lı yıllarda atak pozisyonunu korumuştur. Fakat kendini, direnişi değişen dünya koşullarına göre ayarlayamadığı, kimi yanlarıyla muhafazakarlığı aşamadığı, esneyemediği için sınırları aşamamıştır.

Dünyayı değiştirmenin bir uğrağı da onu anlamaktır. Anlamak elbette yetmez, değiştirmek gerekir. Fanon, siyahilerin psikolojik semptomlarını incelerken çokça şu tabiri kullanır: “Onu analiz ederek parçalamayı umuyorum.” Bu bağlamda toplumu anlamsızlığa, hakikat yitimine sürükleyen süreçleri anlayarak anlamsızlığı parçalayabileceğiz.

Satrançta herhangi bir taşın değeri, gücü diğer taşlarla kurduğu bağa göre değişir. Bazen bir piyon, vezirden daha değerlidir. Bu bağlamda anlamı nereden kurduğumuz, gerçek-hakikat ilişkisini kuruş biçimimiz, bugünkü dünya, toplum gerçekliğiyle, düşman gerçekliğiyle, içimizdeki düşmanla-burjuvayla nasıl bir bağ kurduğumuz, oyunu bir anda ters yüz edebilir.

Örgütsel şekilleniş, ideoloji, strateji, eleştiri, politika gökten inmeyecek. Nasıl bir devrimcilik sorusu, bizim kendi kendimize sorup cevaplayacağımız bir soru değil. Tam da bu gerçeklerden hareket edip imkansızı isteyeceğiz. Nasıl bir devrimcilik sorusunu hayata soracağız.

İspanya’nın Guernica şehri 1937’de İspanya İç Savaşı sırasında Nazilere ait 28 savaş uçağı tarafından bombalanır. Bunun üzerine Picasso Guernica tablosunu çizer. 2. Dünya Savaşı sırasında Naziler Paris’i işgal ettiğinde Picasso, Paris’te yaşamaktadır. Ve Nazi polisince sorgulanır. Nazi subayı Guernica tablosunu görünce, “Bunu siz mi yaptınız?” diye sorar ve Picasso “Hayır, siz yaptınız.” diyerek cevaplar. Yukarıda bahsettiğimiz ve daha fazlası bugünün Guernica tablosunu oluşturuyor. Bugünün Guernica’sına sadece egemenleri değil, başta kendimizi ve tüm ezilenleri katmak gerekiyor. Kendimizi bu tablonun dışında tutuyorsak ya yaşamdan düşmüşüzdür ya da analizimiz yanlıştır. Bugünün Guernica’sını kısmen de olsa çizmeye çalışalım. Varsa eksik, okuyucu tamamlasın. Tamamlasın ki gerçekliğe, yani güncel Guernica’ya bakalım ve baktıralım. Çağın hastalığı unutkanlıkla bu şekilde başa çıkabilecek, asabiyet eksikliğini biraz da böyle tamamlayabileceğiz. Çünkü kapitalizm biraz da gerçeklikten kaçışın, unutturmanın ağını ve bağını kuruyor. Mekânı ona göre kurguluyor, yaşamın ritmini ona göre ayarlıyor. Herhangi bir ürünün paketindeki janjanı, yiyecekteki serotonini, dopamini ona göre ayarlıyor. İnterneti, sosyal medyayı ona göre kurguluyor…

Genellikle kapitalizm, emperyalizm, devlet gibi dışsal görünen olgular üzerinden yürüyor ne yapmalı tartışmaları. Aslında tüm bunlar da ezilenlere dairdir. Bu açıdan bizim bir insan, toplum eleştirisine ihtiyacımız var. Bu sistemleri var eden, tüm bu vahşeti izleyen, bu sömürü ve iktidar sistemine izin veren kanlı canlı insanlardır, işçi sınıfıdır… Bir oku, bir mermiyi ileriye fırlatan yayın gerilimidir. İnsana da dönüşüm isteği için bir gerilim gerekir; kendiyle ve kendini oluşturan toplumsal koşullarla kavgalı olmalı ki gerilim süreklilik kazansın. Bir eksiklik hissetmeliyiz ki o eksikliği tamamlamak için mücadele edelim. Gerilimi tüm dokunduğu insanlara taşıyabilsin. Bu gerilim ve eksiklik üzerine kurmalıyız stratejiyi. Biz izin verdiğimiz için oluyor tüm bu olanlar. Bunu hissetmeli ve hissettirmeliyiz.

Devrimci örgüt bu gerilimi oluşturacağı gibi, gerilimin akacağı kanalları açmalı, yürünecek patikaları oluşturmalı, buna ön ayak olmalıdır.

Uzun bir maraton ilk adımla başlar. Geriden geliyoruz. Ve eğer ihtiyacı kavrarsak, kazanacağımız tüm insanlara bu ihtiyacı kavratırsak, alacağımız ivmeyle geriden gelip ileriye fırlayabiliriz. Basit bir formülü yok bunun. Ama ezberden yöntem, strateji ve taktiklerle karşılanabilecek bir durum da yok ortada. Ezberler öldürücü bir doygunluk yaratıyor. Kendi savaşımımızı verebilmek için kendimizi anlamalıyız. Türkiye coğrafyasında yaşanan toplumsal gerçekliği kavramalı ve tüm bunları birbiriyle bağlantılı halkalar şeklinde nasıl değiştireceğimiz üzerine deneyimlemeli ve tartışmalıyız. Bu bakımdan pasif bir yapılanma değil, aktif bir geçiş olarak değerlendirmeliyiz önümüzdeki süreci.

Kullandığımız dili ele alalım. Örneğin kitle, yığın gibi söylemler edilgenleştirici ve hatta bir kütle gibi tartılan bir şeymiş gibi bir algı yaratıyor. Bu dili acilen terk edip özneyi arayan, inşa eden bir devrimci dili-üslubu inşa etmek gerekiyor. Artık 19., 20. yy kavramları 21. yy dünyasını açıklamaya yetmiyor. En basitinden simülasyon dünyasında yaşayan bireyi yabancılaşma, küçük burjuva kavramlarıyla eleştirseniz bile taşı gediğine oturtamazsınız. Eleştirinin amacı insanı kendinle gerilime sokup geliştirmekse gerçekler üzerinden derinlikli bir eleştiri için bugünün dünyasının kavramlarını kullanmak gerekir. Dil sadece bir iletişim aracı değil, düşüncenin maddi zeminidir. Dolayısıyla kullandığımız kavram setleri pratiğimizi ve gelişimimizi doğrudan etkiliyor.

Ya da bugünü açıklayan kavramlar üzerinden düşünüp anlamadığımızda, o kavramları yaşamın içinden damıtıp çıkaramadığımızda, çocuğuna yaşamda karşılığı olmaya nasihatlar veren ebeveynlere benziyor halimiz.

Kaos ve Örgütlülük

Bir kaos döneminin içindeyiz. “…burjuvazi üretim araçlarını, dolayısıyla üretim ilişkilerini ve bunlarla birlikte bütün toplumsal ilişkileri durmadan devrimcileştirmeksizin var olamaz.” diyordu Marx. İşte tam da böylesi bir dönemden geçiyoruz. Dünya kapitalist üretim ve egemenlik ilişkileri üzerinde duruyor ve dönüyor. Fakat uzun zamandan beri üretim ilişkileri, emperyalist-kapitalist sistemin krizini aşmasına yetmiyor. Bu yüzden egemenlerin üretim ilişkilerini “devrimcileştirmesi”; üretici güçleri yıkıp yeniden kurması gerekiyor. Yapay zekâ’nın üretim ilişkilerine, savaşlara, yaşama girmesi ve dönüştürmesiyle bu süreç katmerleniyor. İşte böylesi bir krizin kapitalist yoldan aşılma çabasının dünyada nelere yol açtığını görüyoruz.

Elbette üretim ilişkilerinin yıkılıp yeniden kurulumu sadece makro ölçekte gelişmiyor. Toplumsal yaşamda ezilenlerin aleyhine olacak şekilde yeniden kurulmaya çalışılıyor. Burjuvazi, feodalizmin çöküş dönemindeki boşta gezenleri, serserileri, yoksulları nasıl zorla işçileştirdiyse bugünkü belirsizlik aralığında da benzer bir biçimde yıkıcı bir köleleştirme, yoksullaştırma sürecine teşebbüs ediyor.

En temel insani haklar gasp ediliyor, yoksulluk artıyor, çalışma koşulları esnekleşiyor, güvencesizleşme artıyor. Kadın katliamları yasalarca teşvik ediliyor. Emekliliğin ortadan kalktığı bir düzen kurulmak isteniyor. Türkiye faşist AKP-MHP rejiminin ve sermaye düzeninin ayakta kalması çocuk işçiliğini, kadın katliamlarını, doğanın gasbını, zorla el koymayı, yıkıcı kölelik şartlarının dayatmasını gerektiriyor. Fakat tarihinde gösterdiği gibi böylesi dönemler isyanları da tetikliyor. Egemenler dünyayı kendi lehlerine yıkıp yeniden kurmaya çalışırken, dünyanın dört bir yanında ezilenler cephesinden öfke birikiyor, isyanlar gelişiyor.

Böylesi dönemlerde gerçek anlamıyla örgütlü olanlar kaosa-karmaşaya cevap üretebilir. Örgütsüz olansa dağılır, savrulur. Örgütlülüğü sadece bir örgütle hareket etmek anlamında kullanmıyoruz elbette. Devrimci örgüt bugün her türden saldırıya yanıt olabilen, buna göre savunma-atak geliştirebilendir. Var olan kapitalist gerçekliği, bireyci gerçekliği, bunun toplumsal şekillenişini, hakikatsizliği… ortadan kaldırmanın diyalektiğini işlemektir. Bugünün hakikatini kurma işidir. Burjuva görme biçimini yıkma işidir. Siyasal aklın kolektif inşasıdır. Toplumsal hafızanın kısa devre yapmasıdır, sarsıntıya uğramasıdır, gerçekle kurulan anlam ve bağlamın değişime uğrama ihtimalini yoklamaktır. Değişen koşullara göre yeni araçlar üretme işidir. İnsanı yıkma ve yeniden kurma işidir.

Ezilenlerin özneleşebilmesi için toplumsal yarılmayı birleştirecek bir sarsıntı gerekir. Gerçekliğe baktıracak bir sarsıntı. Gerçekliğe baktıracak bir cesaret, onu yenme cesareti. Gerçek ve devrimci hakikat ilişkisini kuracak bir strateji. Var olanı ortadan kaldırmanın anlamı ve bağlamı. Türkiye’de faşist AKP-MHP rejiminden, kapitalist sömürü düzeninden, ona mahal veren 3. sayfa olaylarından, toplumsal gerçeklikten kaçarak değil, kendimizle-toplumla yüzleşerek kaderi yenebiliriz. Kendimize ve gerçekliklere biraz da kara aynadan bakmak gerekiyor.

Ayrılık-Birlik Diyalektiği

Evet birleşmek lazım. Muhalif güçleri olabildiğine antifaşist, antikapitalist, sosyalist cephede birleştirmek gerekiyor. Sosyalistlerin birliği gerekiyor. Ama bir yol açılmadan yapılan birlik içine çökmekten kaçınamaz. Öte yandan yol açılmadan yapılan ittifaklar kimsenin kendi rengini veremediği, farklı renklerin homojenleştiği, içeriğin fakirleştiği, öznenin kendi özgünlüklerini koruyamadığı bir düzleme dönüşüyor. Bu anlamda “anti-faşist minimuma” çağrı yapan birlikler homojenleştirme eğilimleri taşıyor.

Fakat faşizmi yıkma, devrim stratejisine, iddiasına sahip tüm örgütler, bir yol açma girişiminde bulunursa yeni yolların kesişiminde çeşitli düzeylerde birlikler zaten olacaktır. Diğer bir deyişle eski yollar kapalı. Yeni yollar açıp o yolların kesişiminde birlikler gerçek manasıyla buluşabilir. Bu anlamıyla bugün, yolların tıkalı olduğu bir düzlemde birlik bir niyetten çok yöntem sorunudur.

Örneğin 60’lı yılların TİP’i bir “birlik”ti. Fakat özgürleştiremiyordu. Düzeniçiliği aşan bir yol açamadı. O yolu Mahirler, Denizler, İbrahimler ayrılarak, yeni bir yol bularak açtı. Deniz bir yol açmış ve o yolda güçlü bir akış olmuş. Mahir sarsma perspektifiyle hareket etmiş ve sarsmış. İbrahim Kaypakkaya dağlarda patikalar açmış.

İşte şimdi böylesi bir yol açma ihtiyacı var. Elbette 71 ile aynı olmayacak bu yol açma girişimi. Bugünün gerçeklerine dayanan bir yol açma girişimi olacak bu. Örneğin Tufan yoldaş bu duruma şöyle bir örnek veriyor: “…Maç artık başka bir sahada oynanıyor, kuralları da değişmiş. Karşımızda artık teknopolisler ve onların etrafını kuşatmış, yeni nesil mafya teşkilatlarının cirit attığı emekçi mahalleler var.”[1]

Devrimci örgütün varlığı; bugünün gerçekliğinde faşizme karşı siyasal-toplumsal mevziler ve kazanımlarla anlama kavuşur. Öncü örgütlülüğü oluşturma, faşizme karşı mücadele bir niyet ve samimiyet işi değildir. Bizim gerçekçi, devrimci bir analize ve buna uygun bir eylemliliğe, yaşama, örgütlülüğe ihtiyacımız var. Bu bakımdan birlikten öte ayrışmaya ama sahici ayrışmalara ihtiyaç var. Bu örgütleri bölelim, yeni örgütler oluşturalım, 101. örgütü kuralım anlamına gelmiyor. Her örgütün az çok farklı söylemleri var ama pratikte ayrışan yok. Gerçekçi bir birlik için yürünecek yollar açmak gerekiyor. Samimiyet, niyet ancak buradan sonra devreye girebilir. Yol açılınca niyeti olan o yoldan yürüyecektir. Ne türden olursa olsun, birlik-ittifak bu açılan yeni yolların kesişiminde, bir üst aşamada mümkündür.

19 Mart kısıtlı da olsa buna bir örnektir. Yolu 19 Mart’ta İstanbul Üniversitesi’nde toplanan “bir avuç” devrimci genç açmış, o yoldan milyonlar akmıştır.

İran’da kadınların Jin-Jiyan-Azadi sesi dünyanın dört bir yanında yankılandı. 21. yy’ın kadın devrimi çağı olduğunu bir kez daha kanıtladı. Bu bize gösterdi ki kadın özgürlüğünü fikirde ve zikirde merkeze almayan bir hareket gerçek bir devrimcilik inşa edemez. Eğer bir yol açılacaksa bu yol mutlaka kadın özgürlük rengini taşımalıdır.

İlk köle kadındı tarihte. Ve kapitalizmde metaydı! Kadına toplumsal ve kapitalist piyasa bağlamında dayatılan köleliği ve meta ilişkilerini parçalayarak bu yol açılabilecekti.

ABD’de yaşananlar ise ayrı bir dikkat çekici. Bir yanıyla kendini demokratik sosyalist olarak tanımlayan Mamdani, 100.000’e yakın demokratik sosyalist gönüllüler örgütüyle birlikte yaptığı seçim çalışması sonucu belediye başkanı oldu. Mamdani üzerine çok yazıldı çizildi. Kimi eleştirdi, kimi beğendi. Beğenirsiniz, beğenmezsiniz fakat önemli olan Mamdani’nin kim olduğundan öte milyonların umudu sosyalizmde görmesi.

Diğer yandan özellikle ABD’de “bireysel Narodnikler”, “öncü savaşçıları” ön plana çıktı son birkaç yılda. İlki Gazze katliamına ortak olmayı reddeden ve kendini yakan askerdi. Tüm dünyayı bir süreliğine de olsa sarstı. Elbette intiharı bir eylem yöntemi olarak önermiyoruz fakat gerçekle girilen gerilimin etkisini göstermek için bu eylemi değerlendirebiliriz. Bir diğeri Luigi Mangione’di. Kapitalist sömürü çarkının işleyişinden, sağlık sisteminin annesini ölüme sürüklemesinden ve kendi sağlığını yitirmesinden sarsıldı ve bir kurşunla dünyamızı sarstı. Bu kurşun, manifestosunda belirttiği gibi hem kendi işçi-köle benliğineydi hem de sisteme. Bir bakıma Fanoncu bir eleştiriydi onunkisi. Sartre’ın deyişiyle “Sömürgeleştirilen, ancak sömürgeciyi silahla sürüp atarak sömürge nevrozundan kurtulabilir”di. Ve devam eder Yeryüzünün Lanetlileri’ne yazdığı önsözde Sartre: “Bir Avrupalıyı öldürmek, bir taşla iki kuş vurmak, tek bir atışta hem ezeni hem de ezileni yok etmektir: Geriye bir ölü ve bir özgür insan kalır.”[2] Ve bu sözler Mangione’yi de fazlasıyla keser.

Bireysel Norodniklerden bir diğeri “Özgür Filistin” şiarıyla İsrail elçilik çalışanlarını vuran Elias Rodriguez’di. Elias’ın eylemi Mangione’den sadece birkaç ay sonra gerçekleşti. Bu bir tesadüf olmasa gerekti ve devamı mutlaka gelecekti. Üçünün de ortak özelliği gerçeklerle sürekli yüzleşmesiydi. Kapitalist dünyada gerçeklerden kaçmak “kolay” olandı. Çünkü kapitalizm bunun üzerine kuruluydu. Ama onlar, gerçeklerle yüzleşmeyi seçti ve gerçeklerin yarattığı gerilim, onları bu sisteme karşı savaş açmaya zorladı.

Egemenlerin açtığı savaşın boyutu artık ezilenleri daha şiddetli savaşmaya, kendini savunmaya zorluyor. Var olabilmenin ön koşulu böylesi bir savaşımı gerektiriyor.

Dünyanın çılgın bir seyir aldığı zamanlarda gerçekler teröristtir, devrimcidir, yıkıcıdır, yaratıcıdır. Öyleyse örgütlülüğü, stratejimizi bu gerçekliğe bakma-baktırma ve onu yenme cesaretini, yeteneğini kazanma üzerine kurmalıyız.

Her şeyin yalan üzerine kurulduğu yerde, gerçekler devrimi çağırır.

[1] https://komundergi16.com/tekonopolis-ve-kusaklar-tufan-yakin/

[2] Elbette burada başta Türkiye’de katliama, tecavüze karşı öz savunma geliştiren, bir baltayla hem erkek egemen düzene hem de içindeki ezilene vuran kadınları anmadan geçmek olmaz

https://komundergi16.com/gercekler-teroristtir-yilmaz-kara/

Soru: Ortadoğu’da bütün halkların bir arada yaşayabileceği ve bu sınırların anlamsızlığını da ortadan kaldıracak konfederal bir sistem olamaz mı?

Fuat Önen: Bir gün bütün diğer uluslar devletlerinden vazgeçip ortak üst bir çatı kurmak isterse Kürt milleti buna niye itiraz etsin ki!? Ama mesele şudur: Herkesin bir devleti var ve herkes devletinin bölünmezliğini, şuyunu buyunu savunuyor; sıra Kürtlere geldiği zaman, ‘Ulus-devlet dönemi geçmiştir,’ deniliyor. Peki siz niye, ‘Filistinliler için ulus-devlet dönemi geçmiştir, Filistin devleti kurulmasın,’ demiyorsunuz!? Çeçenistan için niye bunu söylemiyorsunuz!? Bosna için niye bunu söylemiyorsunuz!? Dünyada ulus-devlet döneminin bittiği hatırlatılan, devletleşmesi engellenmeye çalışılan tek millet Kürt milletidir. Kürtler de devletleşsin, Kürdistan birliğini sağlasın ve eğer komşularımız buna hazırsa bütün ulus-devletleri ortadan kaldıralım ve bir üst şemsiye altında buluşalım. Hatta dünyadaki bütün devletleri ortadan kaldıralım, toplumlar kendi kendilerini serbestçe yönetsinler. Bir komünist olarak ben zaten bunu savunurum. Ama şimdi herkese hak olan ulus-devlet niye Kürtlere hak değil!?”

Fuat Önen

1993 - The Quarryman
Artsakh

“Ermeni askeriyle Azeri büyükanne”

Fransız Sheikha Khanum gazetesinde yer alan, 81 yaşındaki Sarkis Hatspanyan’a sarılan bir fotoğraf.
Nisan 1993.

Sarkis, fotoğrafla ilgili bir röportajda şunları anlatmıştı:
“81 yaşında bir kadın vardı - Sheikha Khanum.
Herkes tarafından saygı duyulurdu. Şairdi. Onunla konuşmayı severdim. ‘Bu savaş bizim iki insanımızın savaşı değil. Ermenileri severiz. Hepimiz biliyoruz ki burası Ermeniler ülkesi. Her yerde Ermeni mezarları, haç taşları ve Ermeni kültürünün izleri var’ derdi.”

Bu konuşma sırasında Zaven Khachikyan, fark ettirmeden fotoğrafımızı çekti. Daha sonra Türk Milliyet gazetesinin bu resmi kendi makalesinde kullandığını öğrendim. “Azeri kadın torunuyla birlikte, onu Azeri askeri olarak takdim ettiğini” yazarak yayımlamışlardı. Paris’te arkadaşlarımdan biri bu gazeteyi görür, “Kurtuluş”taki makaleyi de okur, her iki gazeteyi alır ve Avrupa Birliği’ne gönderir; Türk sahteliğinin ve iftiranın çarpıcı bir örneği olarak."

Evet, bu hikayeyi bir zamanlar sevgili Sarkis’ten dinlemiş ve çok etkilenmiştim. Aynı fotoğrafı bana hediye etmişti; hala kütüphanemin üstünde durur.
Ve nice nice anılarını anlatmıştı bana.

Mahmut Uzun

https://www.instagram.com/p/DTQLIXcDBnF/

NE GÜNLERE KALDIK: HTŞ (IŞİD) YPG’YE “TERÖR OPETASYONU” YAPMAYA KARAR VERMİŞ!

Elias Nin

Türk televizyon kanalları, haber ajansları şu haberi duyurdular: “Suriye Hükümeti Halep’te terör örgütü PKK/YPG’nin saldırılarına karşı sınırlı bir askeri operasyon başlattı.”
Ne garip, 213 yılında YPG temsilcileri Ankara’da hükümet protokole karşılanmıştı.
2014 yılında CHP Genel Başkanı olan Kılıçdaroğlu ise şu açıklamayı yapıyordu: “YPG terör örgütü değil, vatanını kurtarmak için örgütlenmiş bir oluşumdur.”
Neredeyse bütün dünya açısından IŞİD, EL NUSRA gibi İslamist terör örgütler, insanlığın yarattığı bütün uygar değerlerin düşmanı, YPG ise bu değerlerin savunucusu olarak görülüyordu.
IŞİD, EL NUSRA ve diğer terör grupları savaşı kaybettiler ama ABD ve T.C tarafından korumaya alındılar, sonra da Suriye’de devlet onlara teslim edildi.
Devlet gücü olan İslamistler ilk iş olarak Dürzilere, Alevilere karşı katliama giriştiler, şimdi sıra Kürtler var. Halep’teki Kürt mahalleleri kuşatıldı ve Kürtler göçe zorlanıyor.
Daha dün YPG’yi ve Kürtleri “barbarlık karşında uygarlığın yiğit savaşçıları” ilan eden devletler, siyasi partilerden ses yok, yani Kürtler yine kendi kaderlerine terk edildiler.
Bunca acıdan, tecrübeden sonra şunun öğrenilmiş olması gerekiyor: Hiçbir devlet ya da ulus bir başka devletin, ulusun dostu değildir, olmaz da. Devletler ve uluslar sadece ve sadece kendi çıkarlarına dostturlar, kanmamak lazım.
Dün, “Kürtler çok onurlu, yiğit savaşçılar” diye Kürtlerin sırtını sıvazlayanlar, yarın pekâlâ aynı Kürtleri “terörist” ilan eder, katillerin önüne atarlar.
Başka devletlerle işbirliği yapılabilir ama başka devletlere güvenerek bir gelecek düşünülemez. Artık şunun kavranması gerekiyor: Kürtlerin yegana garantisi, kendi örgütlü güçleridir. Bu da ancak Kürtleri sömürgeci Tük, Pers, Arap devletlerine entegre etmeye çalışan liderliklerden kurtularak ulusal bağımsızlıkçı siyasi ve askeri örgütlenme ile mümkün kılınabilir.

https://www.instagram.com/p/DTQUkkpiOqC/

KÜRDLERİN EMPERYALİSTİ KİM?
https://www.youtube.com/live/GfXjwv42Nd0?si=wjom4qJGUkzAWdym

SDG/YPG ÇATIŞMASI ÜZERİNE

Elias Nin

HTŞ, yani Suriye’nin yeni sahibi ile SDG/YPG arasında çatışmalar yeniden başlamış gözüküyor. Halep'in iki Kürt mahallesi HTŞ hükümeti güçleri tarafından önce kuşatıldı, şimdi de tahliye ediliyor. Görüntüler 2014 yılında IŞİD katliamı sırasında Kobanê’den kaçan Kürtlerin görüntüsünü andırıyor.
Tarihin ironisi dedikleri bu olmalı: 2014 yılında Rojava’da destansı bir Kürt direnişi örgütlendi, IŞİD/İslam işgali kırıldı, öyle ki 2014 yılında yok olmakla yüz yüze gelen Rojava Kürtleri, 2017 yılına gelindiğinde Suriye ve Rojava’da en etkili güç olmuştu.
Bağımsızlık ilan edilseydi devletler tanınmasa da dünya kamuoyu tarafından koşulsuz destek görecekti.
ABD bunu istemeyecekti zira ABD, Güney Kürdistan'ın bağımsızlığını da engellemişti.
ABD, Kürtleri elinde bir tehdit unsuru olarak tutarak Irak, Suriye Arap devletleri ve TC üzerinde etki kurmak istiyordu, bugün de öyledir.
ABD, Güney ve Rojava Kürtleri için Türkiye’yi, Arap devletlerini gözden çıkarmayacaktır.
Irak’ın, Suriye’nin tamamını istiyor. TC onun NATO partneridir, onu gözden çıkarmaz.
Kürtleri göstererek bu devletleri hizaya sokuyor, sokmaya çalışıyor, hepsi bu.
ABD’nin Kürtlere ihtiyacı var zira Kürtler bölgenin kadim ve varlığı meşru ulusudur; ona dayanarak kendi varlığını meşrulaştırmaya ihtiyacı var.
Tam da bundan dolayıdır ki Suudiler üzerinden IŞİD’i silahlandırarak Kürtlerin üzerine göndermiş, ardından da Kürt katliamını önlemek bahanesiyle gelip bölgeye yerleşmişti.
ABD, bir tek koşulda, Türkiye, IRAK ve Suriye üzerinde kontrolünü yitirirse Kürtlere devlet kurdurur.
Kürtlerin başka şansı olmadığından ABD tarafından oynanan bu oyunu kabul etmeleri kaçınılmazdı zira TC, IŞİD ortaklığıyla yürütülen işgal ve katliam başka türlü durdurulamazdı; lakin bu yeterli olamazdı, olmadı da.
1920’de Türkleri ipten alarak devletleşmesinin önünü açan Kürtler, 100 yıl sonra bu kez de Suriye Araplarını ipten alarak çökmüş Suriye devletini ayağa kaldırmak yönünde irade ortaya koydular. Daha da kötüsü, savaş alanında yenilgiye uğratarak teslim aldıkları IŞİD’in Suriye’de devlet olmasını seyrettiler. Bu da yetmedi HTŞ adı altında örgütlenen eski IŞİD/EL NUSRA yöneticilerinin, paralı askerlerinin Suriye Devleti’nin meşru sahibi olarak tanıdır ve bu devletin parçası olmak adına diplomasiye giriştiler. Çünkü ABD, İSRAİL, İNGİLTERE, TC ve onun Kürtler içindeki temsilcisi Öcalan böyle olmasını istedi.
13-14 sene boyunca Rojava Kürtlerinin enerjisi, “Rojava Komünü, Kadın Devrimi, Komünal/Demokratik Özerklik” gibi aslı astarı olmayan statü arayışları aracılığıyla Apocular tarafından heba edildi.
Kürtleri ulus ve devlet olma fikrinden uzaklaştırmak adına akla gelmeyecek şeyler yapıldı.
Tabii bu arada Rojava ve Suriye’deki Kürtlerin üçte ikisi ülke dışına kaçtı, resmen Kürt coğrafyası Kürtsüzleştirdi.
Sonunda IŞİD/EL NUSRA varisleri tarafından kurulan devlette yer almak üzerine pazarlıklar yapıldı, o da tıkanınca yeni bir Kürt katliamı gündeme geldi.
Bugün olmasa 10 yıl sonra olacaktı zira Kürtlerin kaderi bilardo masasındaki toplardan farksızdır, kaderi başkalarını ıstakalarının insafına bağlıdır.
Kürdistan’ın jeopolitik konumu tarihte hiç olmadığı kadar önemli olmuştur.
50 milyonluk bir nüfus ve muazzam bir savaşçı gücü mevcuttur.
Ne var ki bağımsızlık fikri, onu hayat geçirecek siyasi bir önderlik mevcut değildir
Mevcut siyasi liderlikleri ise TC, HTŞ/Suriye tarafından kabul görmek, hükümette, orduda temsil edilmek peşindedir. Yani düşmana zaman kazandırıp, IŞİD/HTŞ gibi şeriatçı katiller sürüsüne meşruiyet kazandırıp, zamanı gelince de Kürtlerin evlerine bomba olarak düşmeleri için zemin hazırlıyorlar.
Bağımsızlıkçı, anti sömürgeci bir program ve onu hayata uygulayacak siyasi önderlik inşa edilmeden Kürtlerin bu ölüm girdabını kırmaları mümkün olmayacaktır.
https://www.instagram.com/p/DTOItRcCOg-/

"İnsan, biyolojik olarak yaşamaya mahkum edilmiş, ancak zihinsel olarak yaşamın ötesine taşan sorular sormaya programlanmış trajik bir varlıktır."

Peter Wessel Zapffe

'Otoriter’ Maduro, ‘demokrat’ ABD: Venezuela’nın suçu ne?

Venezuela ve Maduro yönetimine dair ‘otoriterlik’, ‘diktatörlük’ söylemlerinin, ‘ne hikmetse’ ABD’nin Venezuela’ya yönelik saldırganlığının arttığı dönemlerde öne çıkması da ‘tarihin garip bir cilvesi’ değil, oldukça planlı ve çok katmanlı bir operasyonun parçası.

Erkin Öncan

Dünya genelinde son dönemde oldukça önemli gelişmeler yaşanıyor. Ukrayna savaşıyla birlikte beklenen ‘Rusya’yla büyük savaş’ planları, Avrupa’nın son sürat militarizasyonu, yeniden tepe noktasına ulaşan, Çin’in ‘test edildiği’ ticaret savaşı, İsrail katliamlarının gölgesinde, Gazze’de ‘barış’ adı altında başlatılan ve çok sayıda soru işaretine sahip yeni dönem en çok öne çıkan başlıklar olarak dünya gündemindeki yerini koruyor.

Bütün bu gelişmelerin ortak noktası, ABD emperyalizminin ‘barış’, ‘arabuluculuk’, ‘sorun çözme’ gibi gerekçelerle bu gerilim başlıklarının doğrudan tarafı olması. Kısacası emperyalizm, dünyada kaynağının aslında kendisi olduğu sorunları bir de ‘çözen taraf’ olarak hegemonyasını pekiştirmeye devam ediyor. Bütün bunlara ek olarak, yine ABD’nin doğrudan tarafı olduğu, en az diğer başlıklar kadar önemli olan ancak henüz çok fazla gündeme gelmeyen bir diğer coğrafyada sular neredeyse kaynama noktasına ulaştı: Venezuela…

Sondan başlayalım. New York Times’ın ‘ismini vermeyen kaynaklara’ dayandırdığı haberine göre, ABD Başkanı Donald Trump, Venezuela ve devlet başkanı Nicolas Maduro’ya yönelik operasyonlar düzenlemek üzere CIA’yı görevlendirdi. ABD’nin adı darbeler, komplolar, suikastlar ve provokasyonlarla anılan ve bu konudaki ‘en tecrübeli’ saldırı örgütü CIA, Maduro’ya veya hükümetine karşı tek taraflı ölümcül gizli eylemlerde bulunma ve Karayipler’de bir dizi operasyon yürütme yetkileriyle donatıldı.

Böylelikle anlıyoruz ki, Venezuela’da yeniden ‘düğmeye basıldı’...

NEDEN VENEZUELA?
Venezuela, siyasi ve toplumsal hafızası yüzyıllarca süren İspanyol sömürge yönetimi ve bağımsızlık mücadelesiyle şekillenmiş bir ülke. Bugün Venezuela’nın başkenti olan Karakas’ta doğan, 19. yüzyılın başlarında İspanyol sömürgeciliğine karşı özgürlük, cumhuriyetçilik ve halk egemenliği hedefiyle Latin Amerika’nın bağımsızlık mücadelesine önderlik eden Simon Bolivar’ın adı bugün hala bu topraklarda siyasal kimliğin merkezinde duruyor.

Sömürgecilik karşıtı ve bağımsızlıkçı miras, 1990’ların sonu ile 2000’lerin başında Venezuelalı devrimci Hugo Chavez’in iktidara gelişiyle birlikte Venezuela, hem iç politikada hem de uluslararası ilişkilerde bağımsızlıkçı ve anti-emperyalist politikaları merkeze alan bir ülke halini aldı. Devletçi ekonomi politikaları, gelir dağılımındaki eşitsizliği sonlandırmak amacıyla atılan adımlar ve kapitalizmin neoliberal reçetelerine karşı açık bir siyasi duruş. Bu ‘Bolivarcı’ deneyim, emperyalizme ve bölgesel eşitsizliklere karşı açıkça konumlandı. Bu siyaset, Venezuela’nın emperyalizme karşı ilk ‘suçuydu’.

Chavez önderliğindeki ‘Bolivarcı Venezuela’yı emperyalizmin hedef tahtasına oturtan bir diğer özelliği ise, zengin yeraltı kaynakları ve bu kaynakları büyük petrol devleri için değil, kendi halkının çıkarları için kullanmak istemesiydi.

Venezuela, dünyanın en büyük kanıtlanmış petrol rezervlerine (yaklaşık 300 milyar varil) sahip bir ülke, ayrıca altın, doğal gaz, boksit ve nadir toprak elementleri gibi yüksek ekonomik değere sahip madenlerle de Latin Amerika’nın en zengin yeraltı kaynaklarına sahip. Chavez ve ardından Maduro dönemlerinde bu kaynakların devletleştirilmesi ve ABD merkezli şirketlerin çıkarlarına kapatılması, Washington açısından ciddi bir ‘tehdit’ oluşturdu. Bolivarcı hükümet, ‘kaynakların halka ait olduğunu’ söyleyerek emperyalist tekellere kapıyı kapattıkça, Washington’ın gözünde Venezuela, ‘ayar çekilmesi gereken’ bir diğer ülke haline geldi. Bu, ABD’nin Venezuela’ya yönelik politikasını şekillendiren iki temel amacı gösteriyor: Enerji kaynaklarını kapitalist sisteme entegre etmek ve Latin Amerika’daki bağımsızlık eğilimlerini bastırmak.

Emperyalizmin deyim yerindeyse ağzını sulandıran yeraltı kaynaklarıyla birlikte, Chavez’in politik duruşu ve söylemleri, Latin Amerika’da Küba’yla birlikte ‘anti-emperyalist’ eğilimin yeniden canlanmasına öncülük etti.

EMPERYALİZM NASIL ÇALIŞIYOR?
Bu nedenle Venezuela’nın yakın tarihi, yalnızca ideolojik rekabet değil; aynı zamanda ekonomik yaptırım, diplomatik izolasyon, desteklenen muhalefet aktörleri ve Amerikan istihbaratının merkezinde bulunduğu özel harekat biçimleriyle emperyalizmin nasıl çalıştığını gösteren somut bir örnek olarak okunabilir. Bu özellikleriyle Venezuela ayrıca, ABD’de her iki parti tarafından da hedef haline getirilen istisnai bir vaka olarak öne çıkıyor. ABD’de Demokrat ya da Cumhuriyetçi yönetimler, Venezuela’ya baskı politikasında her zaman uzlaştılar.

Chavez sonrası dönemde de Maduro iktidarıyla birlikte Venezuela’nın ABD karşıtı tutumu da, ABD’nin saldırgan politikaları da olduğu gibi devam etti. Maduro döneminde ülke içinde artan siyasi gerilimi, ABD yaptırımları takip etti.

2015’ten itibaren artan şekilde, ABD insan ‘hakları ihlalleri’, ‘demokratik kırılım’ gibi gerekçelerle Maduro başta olmak üzere Venezuelalı yetkililere yaptırım uygulamaya başladı.

Bireysel yaptırımları, ekonomik saldırılar takip etti. Beyaz Saray, Venezuela’nın finansal işlemlerine kısıtlar getiren yürütme kararları yayınladı, ABD finans piyasaları Venezuela devlet borcuna erişimi kısıtladı.

Yaptırımların merkezinde ise, Venezuela’nın ekonomik bağımsızlığının simgelerinden biri haline gelen Petróleos de Venezuela S.A. (PDVSA) bulunuyordu.

Aslında PDVSA 1976’da devlet kontrolüne alınmıştı, ancak 90’lı yıllara gelindiğinde, neoliberal politikalarla yabancı şirketlere geniş ayrıcalıklar tanınmış, şirketin yönetimi uluslararası petrol tekellerine bağımlı hale gelmişti. Chavez de, 1999’da iktidara geldikten sonra PDVSA’nın tüm gelirlerini yeniden devlet denetimine alarak şirketi tamamen Bolivarcı devrimin ekonomik motoru haline getirdi. Böylece PDVSA’nın gelirleri, sosyal konut, eğitim ve sağlık programlarına aktarıldı; Venezuela’nın doğal kaynakları ilk kez geniş halk kesimlerinin refahı için kullanılmaya başlandı.

ABD’nin, Maduro döneminde de devam eden bu faaliyetlere yanıtı ise ağır yaptırımlar uygulamak oldu.

Ocak 2019’da ABD, PDVSA’nın ABD varlıklarını dondurdu ve ihracat gelirlerini engelledi. Bu durum, Venezuelalı enerji gelirlerinde doğrudan düşüşlere yol açarak devletin dış gelirlerini büyük oranda kısarak, onlarca milyar dolarlık kayıp yaşanmasına neden oldu.

Bu esnada, Maduro’ya yakın üst düzey isimlere yönelik mal varlığı erişimlerinin kısıtlanması, bankacılık işlemlerinin engellenmesi ve seyahat yasakları gibi tedbirler sürekli genişletildi; bu da yönetimin dış bağlantılarını zayıflattı ve devletin hareket kabiliyetini kısıtladı.

Petrol gelirlerindeki daralma, PDVSA satışlarına getirilen kısıtlar ve finansal izole etme stratejisi, ülkenin döviz gelirlerini daralttı; ithalat daraldı; enflasyon ve mal kıtlığı derinleşti. Yatırımın kaçışı, kredi erişiminin kesilmesi ve kamu hizmetlerinin finansmanında zorluklar birbirini takip etti.

DARBE GİRİŞİMLERİ VE ‘DEĞİŞTİRME’ OPERASYONLARI
Yalnızca ekonomik de değil, ABD, siyasi anlamda da Chavez döneminden itibaren Venezuela’da iktidar değişikliği planlarında merkezi bir rol oynadı. Nisan 2002’deki Chavez karşıtı darbede ABD’nin darbeden haberdar olduğu veya muhalefet aktörleriyle temas içinde bulundu herkesin malumuydu.

Aynı şekilde, siyasi komplolar Maduro döneminde de devam etti.

2013’te Chavez’in ölümünden sonra iktidara gelen Maduro, ABD’nin ekonomik yaptırımları, petrol ambargosu ve diplomatik baskılarıyla karşı karşıya kaldı. Washington, Maduro’yu ‘gayrimeşru lider’ ilan ederek ABD yanlısı muhalefet lideri Juan Guaido’yu destekledi. Guaido, 2019’da kendini geçici devlet başkanı ilan ettiğinde ABD ve Avrupa ülkeleri onu tanıdı; bu süreçte CIA destekli propaganda kampanyaları, uluslararası medya aracılığıyla Maduro hükümetini ‘otoriter rejim’ olarak niteleyen bir söylem inşa etti. Guaido’nun girişimi halktan destek görmemesi nedeniyle başarısızlıkla sonuçlansa da Maduro yönetimi üzerinden yerleştirilen ‘otoriter rejim’ söylemi, emperyalist saldırganlık politikasının ‘meşruiyet kaynağı’ olarak ‘başarıyla’ yerleştirildi.

Guaido’nun başarısızlığının ardından ABD ve Batı, Venezuela muhalefetini yeniden şekillendirmeye çalıştı. Ancak bu hareketlerin çoğu, halkın geniş kesimleri tarafından ABD’nin Venezuela’nın içişlerine müdahalesi olarak görülüyor.

Emperyalizmin Venezuela’ya yönelik bu çok katmanlı saldırı stratejisi, elbette askeri alanda da kendisini gösterdi.

Mayıs 2020’de Venezuela Devlet Başkanı Nicolas Maduro’yu devirmeyi amaçlayan silahlı bir darbe girişimi organize edildi. Eski ABD özel kuvvetler mensubu Jordan Goudreau tarafından liderlik edilen Operation Gideon isimli bu saldırı, ABD merkezli özel güvenlik şirketi Silvercorp USA tarafından organize edildi.

ABD’nin devam eden saldırganlığında, ExxonMobil’in bölgede 10 milyon varilden fazla bir miktarda devasa petrol rezervleri keşfetmesi, neredeyse 200 yıla dayanan bir geçmişe sahip olan Essequibo krizini 2023’te yeniden alevlendirdi. Bu sefer Brezilya’nın da dahil olduğu ve tarafların sınıra asker yığmasıyla yükselen gerilimin odağında da, Guyana’nın Essequibo bölgesindeki altın, elmas, manganez, boksit, milyarlarca varillik petrol, trilyonlarca kübik doğalfaz, kereste, tatlı su gibi kaynakları vardı.

Venezuela’ya yönelik aralıksız saldırılar, son dönemde Trump’la birlikte yeni bir evreye taşındı. Geçtiğimiz aydan itibaren ABD, Karayip bölgesinde ‘uyuşturucu operasyonu’ gerekçesiyle askeri yığınağını artırdı, küçük gemilere yönelik saldırılar düzenledi. Trump, Venezuela’ya yönelik bu yeni saldırı dalgasını uyuşturucuyla mücadele olarak nitelendirirken, Maduro, ABD’nin Venezuela’ya yönelik yeni bir savaş başlattığını vurguladı.

TRUMP’IN İSTEDİĞİ ÖDÜL ‘YABANCIYA GİTMEDİ’
Trump, ikinci kez başkanlık koltuğuna oturduğundan bu yana ısrarla yaratmaya çalıştığı ‘savaşları bitiren lider’ imajını Nobel Barış Ödülü’yle taçlandırmaya çalıştı. Trump, ödülün kendisine verilmesi gerektiğini defalarca ve açıkça dile getirse de, ödülü Venezuelalı muhalif lider Maria Corina Machado kazandı.

Siyasi açıdan düşündüğümüzde, ödülün ‘yabancıya gitmediğini’ söylemek mümkün. Trump’ın, ödülü kendisine ithaf ettiğini söylediği Machado, Venezuela’daki ABD yanlısı sağ muhalefetin önde gelen figürlerinden.

Gençlik yıllarından itibaren Venezuela’da Batı yanlısı STK’larda görev alan ve demokrasi, insan hakları ve seçim gözetimi gibi konularla ilgilenen Machado, ‘Sumate’ adlı sivil toplum kuruluşunun kurucularından biri olarak, özellikle ‘seçim süreçlerinin adilliği ve şeffaflığı’ konularına yoğunlaştı. Bu arada, 2003 yılında Sumate, ‘gölge CIA’ olarak tanınan Ulusal Demokrasi Vakfı’ndan 53 bin dolardan fazla hibe almış, parayı 2004 yılında Chavez’in zaferle ayrıldığı referandumda kullanmıştı.

Machado daha sonra, sağ liberal çizgide faaliyet yürütecek Vente Venezuela partisini kurdu. Ancak adaylığı, bağlantılı olduğu muhalif grupların ABD ve Avrupa merkezli çeşitli oranizasyonlarla mali ilişkilere girdiği iddiasıyla menedildi.

Machado, Bolivarcılık ve Chavez’e karşı konumlandırıyor. Kendini ‘liberal’ olarak tanımlıyor, serbest piyasayı, özelleştirmeleri ve yabancı yatırımları savunuyor, ‘uluslararası destek’, ‘devrilmesi gereken diktatörlük’, ‘halkın özgürlüğü’ gibi söylemlerle açık bir şekilde dış müdahale talebinde bulunuyor.

Machado ayrıca ‘kararlı’ bir İsrail destekçisi. Seçilirse Venezuela’nın Tel Aviv büyükelçiliğini Kudüs’e taşıyacağını söyledi. ve “Venezuela ve İsrail arasında yakın bir ilişki olacak, bu, İsrail Devleti’ne verdiğimiz desteğin parçası olacak” ifadeleriyle Chavez döneminde kesilen diplomatik ilişkileri tersine çevirmeyi taahhüt ediyor.

MADURO ‘DİKTATÖRLÜĞÜ’ VE VENEZUELA
Venezuela ile ilgili ne zaman önemli bir gelişme yaşansa, kendini ‘solda’ tanımlayan bazı çevreler ve kişiler de dahil olmak üzere, yaşanan gelişme ne olursa olsun, öncelikle Maduro’nun ne kadar kötü bir lider olduğu öne çıkarılır.

Kimilerine göre Maduro doğrudan bir diktatörken, meseleye daha ‘soldan’ bakmaya çalışan kimilerine göre ise Maduro Chavez’in mirasını yok eden, yönetmeyi beceremeyen, yolsuzluk yapan bir lider.

Venezuela, emperyalizmin yoğun saldırısı altında bulunan her ülke gibi, siyasi saflaşmaları ‘bilindik’ tasniflerden uzak, herkesin kartını neredeyse açık oynadığı ve siyasi rekabete askeri darbelerin, istihbarat operasyonlarının ve çatışmaların sıkça eşlik ettiği bir yapıya sahip. Sürekli ‘savaş halinde’ olan bir ülkede, iktidarı sürdürmek için mi, yoksa mücadeleyi güçlendirmek için mi sürekli bir düşman vurgusu yapıldığı her zaman anlaşılamayabilir.

Hepsinden önce, Venezuela muhalefetine bakalım. ABD yanlısı politikalarını açıkça savunan ‘demokratik muhalefet’ dışında, Maduro yönetimini sert bir şekilde eleştiren yapı, Venezuela Komünist Partisi.

Komünist parti, hükümetin bazı politikalarının özel sermayeye imtiyazlar tanıdığını, neoliberal bir eğilime sahip olduğunu, dış yatırımcıya piyasa kapılarını açtığını ve bunun sosyalist dönüşümü baltaladığını söylüyor. Venezuela Birleşik Sosyalist Partisi’nin politikaları nedeniyle kamudaki yolsuzluk ağlarının, bürokratizmin ve kaynakların elitlere akışının emekçi çıkarlarını erozyona uğrattığı, demokratik meşruiyet ve taban örgütlenmesinin tahrip edildiği ve halkın katılımı yerine parti-devlet siyasetinin öne çıktığı da partinin tespitleri arasında.

Venezuela siyasetinin konusu olan bu tartışmalar arasında, komünistlerin ve Venezuelalı hiçbir ilericinin ABD müdahalesini destekleme, Maduro’nun iktidardan inmesi için ‘ne gerekiyorsa yapılması’, uluslararası yaptırımlar ve benzeri talebi bulunmuyor.

Özetle, Maduro’ya muhalefet eden Venezuelalı komünistler, ‘ilerici hedeflerin gereğince uygulanmadığı’ görüşünde.

En önemlisi, çözüm önerileri de bu eleştiri hattından yola çıkarak, rejim değişikliği, renkli devrim, askeri müdahale taleplerinin tamamen dışında şekilleniyor. Ancak, ülkemiz de dahil olmak üzere, Maduro Venezuelası ile ilgili söylemler, Batı medyasının çarpık ‘otoriterlik’ söylemi üzerinden şekilleniyor. İç siyasi yapısı ve dünyanın geri kalanına yönelik egemenlik ihlalleri düşünüldüğünde, dünyanın en otoriter ülkesi olan ABD’nin Venezuela konusunda medya eliyle yerleştirdiği kavram seti, ne yazık ki ülkemiz de dahil olmak üzere dünya genelinde kendini ‘solda’ tanımlayan çok sayıda kişiyi etkiliyor.

Ancak, hatırlamakta fayda var. Otoriterlik, ABD çıkarlarına karşı adımlar atan iktidarlara gelince öne çıkarılan, ABD dostu diktatörlükler söz konusu olduğunda adı anılmayan bir kavram halini aldı. Aynı şekilde, Avrupa’da aşırı sağın Rus yanlısı kesimlerinin ‘tehlike’ ilan edilmesi, ABD yanlısı neo-Nazi çevrelerin ise yalnızca ‘milliyetçi’ olarak tanımlanması gibi.

MADURO VE ERDOĞAN AYNI MI?
Aynı şekilde, ne yazık ki ülkemizde Maduro’nun ‘otoriterliğini’ Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın ‘otoriterliği’ ile eşleştiren (iki lider arasındaki ilişkiler de bunu besledi) ve dolayısıyla “Erdoğan’a karşı olan Maduro’ya da karşı olur” ezberi de oldukça popüler. Görünürde Erdoğan da Maduro da ‘muhalifleri’ yasaklayan, otoriter liderler. Ancak bu da eksik bir dünya tahlili ve emperyalizm okumasından kaynaklanıyor.

Erdoğan Türkiyesi, NATO üyeliği, siyasi ve iktisadi yapısıyla, zaman zaman yaşanan gerilimlere ve rekabete rağmen emperyalizmin düşmanı değil, ortağı konumunda. Pazarlık masasında seslerin bazen yükselmesi, pazarlığın fıtratındandır.

Venezuela ise, Chavez dönemiyle başlayan ve Maduro döneminde -eleştirilere rağmen- devam eden ABD karşıtı politik tutumu, siyasi ve iktisadi yapısının farklılığı, askeri gücünün doğrudan karşı karşıya oluşuyla emperyalizmin doğrudan düşmanı konumunda. ABD yanlıları dışında, Venezuela’da Maduro muhalifi ilerici kesim göründüğü kadarıyla bu konuda da oldukça net.

Konu Maduro’ysa, iktidar, ilerici muhalefet, Batı yanlısı sağ muhalefet olmak üzere Venezuela’da siyasi hayat oldukça çetin mücadelelere sahne oluyor ve en önemlisi de bu mücadele yılın 365 günü aralıksız sürüyor. Maduro’nun ‘ne kadar kötü bir diktatör olduğu’ ise büyük medya ajanslarında, yalnızca ABD saldırdığı zaman manşet oluyor.

Venezuela ve Maduro yönetimine dair ‘otoriterlik’, ‘diktatörlük’ söylemlerinin, ‘ne hikmetse’ ABD’nin Venezuela’ya yönelik saldırganlığının arttığı dönemlerde öne çıkması da ‘tarihin garip bir cilvesi’ değil, oldukça planlı ve çok katmanlı bir operasyonun parçası.

Bütün bu süreç, Venezuela’nın yukarıda örneklerini verdiğimiz ‘suçlarıyla’ alakalı ve Venezuela hattındaki gelişmeler hiçbir zaman tek boyutlu bir ‘iyi–kötü’ hikayesine indirgenecek kadar basit olmadı.

https://www.birgun.net/makale/otoriter-maduro-demokrat-abd-venezuelanin-sucu-ne-661985

6 Ocak, Ermeni Apostolik Kilisesi'ne göre Noel ve İsa Mesih'in vaftizinin birlikte kutlandığı gün. Bu gün, Ermeni kültüründe bereketi, barışı ve paylaşmayı simgeleyen anuşabur hazırlanır.

Tahıllar, kuru meyveler ve kuruyemişlerle yapılan, piştikten sonra komşularla, dostlarla paylaşılan anuşabur, tıpkı aşure gibi iyi dileklerin sofradan sofraya taşınmasına aracılık eder. Yeni yılın bereketli geçmesi niyetiyle Noel sofralarının vazgeçilmezleri arasında yer alır.

📍 6 ve 7 Ocak'ta, 23,5 Hrant Dink Hafıza Mekânı'ndaRakel Dink'in pişirdiği anuşaburla bu kadim geleneğin tadına birlikte bakıyoruz, paylaşmanın, dayanışmanın ve bir arada olmanın anlamını çoğaltıyoruz.

🎄Barışın, bereketin ve umudun paylaştıkça büyüdüğü bir yıl dileğiyle.

Hrant Dink Vakfı

https://x.com/i/status/2008448258188644499

Yaşar Kemal’in
“Sahibi kaçmış yuvada öteki kuş barınamaz; yuva bozanın yuvası olmaz; zulüm tarlasında zulüm biter”
sözü bir edebiyat cümlesi değil, tarihin değişmez yasasıdır.

Bu yasa, yüz yılı aşkın süredir bu topraklarda ihlal ediliyor.

1915’in o ölüm kokan yazında, bedbaht Ermenileri
“Ur eir Astvadz?”
diye tanrılara haykıracak noktaya sürükleyen zulmü hala görmüyor, hala inkar ediyorsunuz.
Çünkü inkar, yalnızca bir yalan değil; bir iktidar tekniğidir.
Hafızayı bastırmanın, suçu zamana gömmenin, vicdanı susturmanın adıdır.

Size sesleniyorum:
Bir an durun.
Bir an iktidarın, resmi anlatıların, milli ezberlerin dışına çıkın.
Ve bunu kendinize yapıldığını düşünün.

“Soykırım mıydı değil miydi” tartışmaları,
“kim kimi kesti” kurnazlıkları,
gerçeği parçalayarak yok etme çabasından başka bir şey değildir.
Çünkü tartışılan şey kelimeler değil; yokluklardır.

1915’te milyonlarla ifade edilen bu ülkenin insanları artık Anadolu’da yok.
Köyleri yok.
Dilleri yok.
Kiliselere sinmiş duaları, taşlara kazınmış isimleri yok.

Sevgili Hrant’ın söylediği gibi, burada yaşanan yalnızca bir katliam değil;
dört dörtlük bir kültür soykırımıdır.
Bir hafızayı, bir birlikte yaşama ihtimalini, muazzam bir medeniyeti bu topraklardan sildiniz.

İnkar ettikçe yalnızca Ermenileri değil,
bu toprağın geleceğini de gömüyorsunuz.
Çünkü yüzleşmeyen toplumlar iyileşmez;
inkar üzerine kurulan devletler adalet üretemez;
vicdansız hafıza, yalnızca yeni zulümler doğurur.

Soru basit ama yakıcıdır:
Ne zaman bu hakikatle yüzleşeceksiniz?
Ne zaman bu topraklara gerçeği geri çağıracaksınız?

Mahmut Uzun
https://www.instagram.com/p/DTGAxrzDPEA/

Uluslararası Bildiri: Venezuela’ya Yönelik Emperyalist Saldırıyı Kınıyoruz

Latin Amerika Anarşist Koordinasyonu ve kardeş örgütleri, Trump yönetiminin öncülüğünde ABD hükümetinin Venezuela’ya doğrudan müdahale etme tehditlerini kınamaktadır.

Bu müdahale girişimleri ve tehditleri ne münferit olaylardır, ne de “güvenlik”, “uyuşturucu kaçakçılığı” veya “terörizm” gibi iddia edilen sorunlara geçici bir tepki niteliğindedir. Aksine, bunlar Latin Amerika ve Karayipler’deki emperyalist müdahalenin uzun tarihinin bir parçasıdır ve bu müdahalenin etkileri sistematik olarak bölgenin ezilen halkları ve sınıfları üzerinde hissedilmiştir.

Bu hikaye gayet iyi bilinmektedir: Amerika Birleşik Devletleri bu bahaneleri her kullandığında, sonuç sosyal yıkım, egemenlik kaybı ve şiddet olmuştur. 1989’da Panama, 2003’te Irak ve bölgemizde yapılan çok sayıda müdahale, bunun “demokrasiyi savunmak”la değil, siyasi, askeri ve ekonomik kontrolle ilgili olduğunu göstermektedir. Venezuela’nın durumunda, bu tehditler, halkın günlük yaşamını zorlaştıran, kıtlığı, prekarlığı ve varoluşun maddi koşullarının bozulmasını derinleştiren on yıldan fazla süren ekonomik ablukaya ek olarak gelmektedir.
Bu bağlamda, emperyalist saldırganlığın yönetici elitleri cezalandırmadığını, aksine doğrudan halk kitlelerinin üzerine çöktüğünü vurgulamak önemlidir. Ablukalar, yaptırımlar, askeri gözdağı ve finansal boğma, “cerrahi” araçlar değildir. Bunlar, bütün bir halkın direnişini kırmak, onları terbiye etmek ve boyun eğdirici bir düzene kabul ettirmek için kullanılan ekonomik savaş mekanizmalarıdır.
…….

Emperyalizm karşısında tarafsızlık mümkün değildir. Ya egemenlik, yağma ve savaşın tarafındasınızdır ya da ezilenlerin tarafındasınızdır.

Kararlılığımız uzun vadeli ama nettir: halk örgütlenmesini güçlendirmek, direnişi derinleştirmek ve dünyanın ezilen sınıfları için tabandan bir özgürlük ufku inşa etmek.
Emperyalizme Geçit Yok!

Yaşasın Dövüşenler!

Çeviri : yeryüzü postası

https://www.instagram.com/p/DTIvUpVjZHQ/?igsh=MXhiNGRsYm1kYzh1

"Duygusuzluklarını bilginlik sayan o barbarlardan, o basit ve saçma adam etme metotları uğruna gençliğin güzelliğini binlerce kez öldürüp yitiren bütün bu aksi canavarlardan ne kadar tiksinirim!"

-Hyperion I, Hölderlin

Mutsuzluk, büyük çiftçim,

Mutsuzluk, gel otur şöyle...

Dinlen hele bir.

Dinlenelim biraz olsun, sen de ben de

Dinlen,

Gelip beni buluyor, yoklayıp sınıyorsun ve kanıtlıyorsun ki

Ben senin yıkıntınım.

Büyük tiyatrom, limanım, ocağım.

Altın mahzenim benim.

Geleceğim, gerçek anam, çevrenim.

Işığına, bolluğuna, iğrençliğine.

Salıyorum kendimi işte.

Henri Michaux

Özgürlük adına konuşup insanlardan itaat isteyen herkes, karşı çıktığını söylediği rejimin aynadaki yansımasıdır.

Oriol SOLE SUGRANYES

SDG’nin Şam’la görüşmesinden ne çıktı? Venezuela saldırısından sonra herkes bıçak sırtında…

Fehim Taştekin

♦️SDG’nin Şam’la görüşmesinden ne çıktı?
♦️Venezuela saldırısından sonra herkes bıçak sırtında…
https://youtu.be/JXJPWhXZD3Y?si=oX4LGsDDSMjMUK4_

ABD’nin Maduro Operasyonu: Trump Dünyaya ne Mesaj veriyor? Türkiye'yi ne bekliyor?

Dış Politika analistleri Alin Ozinian ve Aydın Sezer ABD'nin Maduro Operasyonunu tüm yönleri ile tartışıyor:

ABD’nin Venezuela’ya yönelik gece operasyonu ve Nicolas Maduro’nun eşiyle birlikte New York’a götürülmesi dünya siyasetinde deprem etkisi yarattı. Bu yayında, operasyonun nasıl planlandığı, Washington’un “uyuşturucu/narko-terör” söylemi ile rejim değişikliği–petrol ekseninin nerede kesiştiği ve en tartışmalı başlıklardan biri olan “Maduro’ya görevi bırakıp Türkiye’ye gitmesi teklif edildi” iddiasını (NYT’ye dayandırılan haber akışı) bütün boyutlarıyla konuşuyoruz.

Masada ne var?
İddiaya göre 23 Aralık’ta “Türkiye’ye gitme” seçeneği konuşuldu; reddedilince operasyon düğmesine basıldığı yazıldı.

Maduro’nun New York’ta gözaltı merkezine sevki, “perp walk” dili ve bunun gösteri siyasetindeki karşılığı.

Operasyonun askeri-teknik boyutu: “Operation Absolute Resolve”, çoklu üslerden kalkan 150+ hava unsuru ve Caracas’ta elektrik kesintileri iddiası.

Hukuki meşruiyet ve siyasal sonuçlar: “taktik başarı” ile “uluslararası hukuk/sivil kayıp” tartışması neden aynı anda büyüyor?

BM Güvenlik Konseyi acil toplantı hazırlığı ve uluslararası tepkilerin ayrışması.

Bu yayın, tek bir olayı anlatmaktan öte, otoriter-popülist liderlik çağında “sınır-ötesi güç kullanımı” ve yeni düzen tartışmasını da açıyor: “Beğenilen sesleri büyütme, beğenilmeyenleri susturma” mantığı artık uluslararası sahaya mı taşınıyor?

https://www.youtube.com/live/sXhXRK3-mP4?si=FwOcMhXYLMVXu6Fb