rotenotes @rotenotes@qoto.org

"#Gewohnheit, #Sitte und #Brauch sind stärker als die #Wahrheit."

"#Ηabit, #custom and #tradition are stronger than #truth."

- #Voltaire

"[67.] Each portion of #matter can be conceived as like a garden full of plants, or like a pond full of fish. But each branch of a plant, each organ of an animal, each drop of its bodily fluids is also a similar garden or a similar pond."

- Gottfried #Leibniz - #Monadology

"Our own #death is indeed quite unimaginable, and whenever we make the attempt to imagine it we … really survive as spectators… . At bottom nobody believes in his own death, or to put the same thing in a different way, in the unconscious every one of us is convinced of his own immortality."

- #Freud, Sigmund. “Thoughts for the Times on War and Death.” The Standard Edition of the Complete Psychological Works of Sigmund Freud, Vol. 4. London: Hogarth Press, 1953, pp. 304–305

Artowrk: [Dance of Death, leaf from "The Nuremberg Chronicle"

Michael #Wolgemut German
1493 ](https://www.metmuseum.org/art/collection/search/390220)

"Our #destiny exercises its influence over us even when, as yet, we have not learned its nature: it is our #future that lays down the law of our today."

- Friedrich #Nietzsche

"Der #Mensch ist im Grunde ein #wildes #Tier. Wir kennen es bloß im Zustand der #Bändigung und #Zähmung."

- Arthur #Schopenhauer

#man #wild #animal #taming #domestication

"Beginning today, treat everyone you meet as if they were going to be #dead by midnight. Extend them all the #care, #kindness and #understanding you can muster. Your life will never be the same again."

- Og #Mandino, The Greatest Miracle in the World (1923 - 1996)

“at least I speak to you”

N.P.: Over the years, you have repeatedly defended the view that #deconstruction is not an inherently #negative term, that it is not to be understood as criticism or destruction. And indeed in an interview you gave in 1982 and which was subsequently published in Le Monde, you even said that deconstruction is always accompanied by love. Could you comment on this “love”. Is it the same love as in “philia”?

J.D.: This #love means an affirmative desire towards the #Other - to respect the Other, to pay attention to the Other, not to destroy the #otherness of the Other - and this is the preliminary affirmation, even if afterwards because of this love, you ask questions. There is some negativity in deconstruction. I wouldn’t deny this. You have to criticise, to ask questions, to challenge and sometimes to oppose. What I have said is that in the final instance, deconstruction is not negative although negativity is no doubt at work. Now, in order to criticise, to negate, to deny, you have first to say “yes”. When you address the Other, even if it is to oppose the Other, you make a sort of promise - that is, to address the Other as Other, not to reduce the otherness of the Other, and to take into account the singularity of the Other. That’s an irreducible affirmation, its the original ethics if you want. So from that point of view, there is an ethics of deconstruction. Not in the usual sense, but there is an affirmation. You know, I often use a quote from Rosensweig or even from Levinas which says that the “yes” is not a word like others, that even if you do not pronounce the word, there is a “yes” implicit in every language, even if you multiply the “no”, there is a “yes”. And this is even the case with Heidegger. You know Heidegger, for a long time, for years and years kept saying that thinking started with questioning, that questioning (fragen) is the dignity of thinking. And then one day, without contradicting this statement, he said “yes, but there is something even more originary than questioning, than this piety of thinking,” and it is what he called zusage which means to acquiesce, to accept, to say “yes”, to affirm. So this zusage is not only prior to questioning, but it is supposed by any questioning. To ask a question, you must first tell the Other that I am speaking to you. Even to oppose or challenge the Other, you must say “at least I speak to you”, “I say yes to our being in common together”. So this is what I meant by love, this reaffirmation of the affirmation.

An Interview With Jacques #Derrida by Nikhil #Padgaonkar (https://web.archive.org/web/20080110083639/http://www.csun.edu/coms/grad/jd.nik.html)

#consumerism #marketing

"#Money, according to #Marx, is the appearance of a social essence, that is “abstract #labour”, and of #value (the valorisation of value)."

- Robert #Kurz - A World Without Money (https://www.exit-online.org/textanz1.php?tabelle=transnationales&index=1&posnr=87&backtext1=text1.php)

"So when philosophy examines politics it cannot, to begin with, be along the line of pure #freedom, and certainly not a freedom of opinions. It deals with the question, what could be the political #truth? Or, what is politics when it obeys the following two principles; first, compatibility with the philosophical principle of the #equality of minds; second, compatibility with the philosophical principle of the subordination of the validity of opinions to #universality of #truths. So equality and universality are the characteristics of valid politics in the field of philosophy."

- Alain #Badiou - #Democracy, #Politics and #Philosophy

#Hiroshima #Child

I come and stand at every door
But none can hear my silent tread
I knock and yet remain unseen
For I am dead for I am dead

I’m only seven though I died
In Hiroshima long ago
I’m seven now as I was then
When children die they do not grow

My hair was scorched by swirling flame
My eyes grew dim my eyes grew blind
Death came and turned my bones to dust
And that was scattered by the wind

I need no fruit I need no rice
I need no sweets nor even bread
I ask for nothing for myself
For I am dead for I am dead

All that I need is that for peace
You fight today you fight today
So that the children of this world
Can live and grow and laugh and play

-- Nazim #Hikmet #poem

J.L. #Borges, “#Ουτοπία ενός ανθρώπου που κουράστηκε”

“Τι απέγιναν οι #κυβερνήσεις;” ρώτησα.

“Η παράδοση λέει ότι, σιγά σιγά, περιέπεσαν σε αχρησία. Προκήρυσσαν εκλογές, κήρυσσαν πολέμους, επέβαλλαν φόρους, δήμευαν περιουσίες, διέταζαν συλλήψεις και επιχείρησαν να ασκήσουν λογοκρισία, αλλά κανείς στον κόσμο δεν υπάκουε. Ο Τύπος έπαψε να δημοσιεύει τους λόγους και τις φωτογραφίες τους. Οι πολιτικοί αναγκάστηκαν να στραφούν σε πιο έντιμα επαγγέλματα -μερικοί απ’ αυτούς εξελίχθηκαν σε καλούς ηθοποιούς ή καλούς θεραπευτές. Η πραγματικότητα θα πρέπει να ήταν πιο περίπλοκη απ’ όσο σου την περιγράφω”.

Άλλαξε τόνο και συνέχισε:

“Με τα χέρια μου έχτισα αυτό το σπίτι, που είναι ολόιδιο με όλα τ’ άλλα. Με τα χέρια μου έφτιαξα αυτά τα έπιπλα κι αυτά τα σκεύη. Δούλεψα τη γη που κάποιοι άλλοι, άγνωστοί μου, θα τη δουλέψουν καλύτερα από μένα. Έλα να σου δείξω”.

William #Faulkner, “Το άλογο”

“Έπαιξα”, είπε.

“Τότε ξαναπαίξε” είπε ο θείος του, βγάζοντας μπροστά την άσπρη βασίλισσα. “Και πρόσεξε τι κάνεις αυτή τη φορά”.

Νόμιζε ότι είχε παίξει, ότι έπαιζε, όταν ήταν η σειρά του. Αλλά παρακολουθώντας τελικά τις κινήσεις του, κατάλαβε πιο γρήγορα απ’ ότι συνήθως πως και αυτή η παρτίδα θα τελείωνε όπως ακριβώς και η προηγούμενη: ώσπου ξαφνικά, ο θείος του μάζεψε όλα τα πιόνια από τη σκακιέρα κι έστησε ένα πρόβλημα μόνο με άλογα, πύργους και δυο στρατιώτες.

“Παύει να είναι παιχνίδι τότε”, είπε.

“Τίποτα που μπορεί και καθρεφτίζει όλο το ανθρώπινο πάθος και την ελπίδα και την τρέλα, κι έπειτα τ’ αποδείχνει κιόλας, δεν ήταν ποτέ απλώς παιχνίδι”, είπε ο θείος του. “Παίξε”.

Friedrich #Engels, “Ο Λουδοβίκος Φόυερμπαχ και το τέλος της κλασικής γερμανικής φιλοσοφίας”

Καμία φιλοσοφική θέση δεν προκάλεσε τόσο πολύ τις ευχαριστίες μυωπικών κυβερνήσεων και την οργή εξίσου μυωπικών φιλελεύθερων, όσο η περίφημη θέση του #Χέγκελ: “Ό,τι είναι πραγματικό, είναι λογικό, και ό,τι είναι λογικό, είναι πραγματικό”. Και αυτό γιατί έτσι δικαιωνόταν ολοφάνερα καθετί που υπάρχει και ευλογούνταν φιλοσοφικά ο δεσποτισμός, το αστυνομικό κράτος, η δικαστική αυθαιρεσία της αυλής, η λογοκρισία. Κι έτσι την κατάλαβε ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος ο ΙΙΙ, έτσι την κατάλαβαν οι υπήκοοί του. Για τον Χέγκελ όμως, ό,τι υπάρχει, δεν είναι καθόλου οπωσδήποτε και πραγματικό. Η ιδιότητα της πραγματικότητας ανήκει μόνο σε ό,τι είναι ταυτόχρονα και αναγκαίο, “στην πορεία της ανάπτυξής της η πραγματικότητα αποδείχνεται ότι είναι η αναγκαιότητα”. Γι’ αυτό ο Χέγκελ σε καμιά περίπτωση δε θεωρεί οπωσδήποτε σαν πραγματικό ένα οποιοδήποτε κυβερνητικό μέτρο -ο ίδιος ο Χέγκελ αναφέρει σαν παράδειγμα “μια κάποια φορολογική διάταξη”. Ό,τι όμως είναι αναγκαίο, αποδείχνεται σε τελική ανάλυση και λογικό. Αν λοιπόν εφαρμοστεί στο τότε πρωσικό κράτος, η χεγκελιανή θέση τότε αυτό σημαίνει μονάχα ότι το κράτος αυτό είναι λογικό, είναι σύμφωνο με τη λογική, εφόσον είναι αναγκαίο. Κι αν ωστόσο μας φαίνεται κακό, εξακολουθεί όμως να υπάρχει, τότε η κακή κυβέρνηση βρίσκει τη δικαίωσή της και την εξήγησή της στο γεγονός ότι οι υπήκοοί της είναι κακοί. Οι τότε πρώσοι είχαν την κυβέρνηση που τους άξιζε.

Όμως, η πραγματικότητα κατά τον Χέγκελ δεν είναι καθόλου ιδιότητα, που ανήκει σε μια δοσμένη κοινωνική ή πολιτική κατάσταση πραγμάτων κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και σε όλες τις εποχές. Αντίθετα. Η ρωμαϊκή δημοκρατία ήταν πραγματική, μα το ίδιο πραγματική ήταν κι η ρωμαϊκή αυτοκρατορία, που την παραμέρισε. Η γαλλική μοναρχία το 1789, είχε γίνει τόσο μη πραγματική, δηλ. στερούνταν τόσο κάθε αναγκαιότητα, είχε γίνει τόσο παράλογη, που έπρεπε να καταστραφεί από τη μεγάλη Επανάσταση, για την οποία ο Χέγκελ μιλά πάντα με το μεγαλύτερο ενθουσιασμό. Εδώ λοιπόν η μοναρχία ήταν το μη-πραγματικό, η επανάσταση το πραγματικό. Κι έτσι στην πορεία της εξέλιξης καθετί που ήταν πριν πραγματικό, γίνεται μη πραγματικό, χάνει την αναγκαιότητά του, το δικαίωμά του να υπάρχει, τη λογικότητά του. Στη θέση του πραγματικού που πεθαίνει, μπαίνει μια νέα, βιώσιμη πραγματικότητα -ειρηνική, όταν το παλιό είναι αρκετά συνετό και πεθαίνει χωρίς αντίσταση, με τη βία, αν το παλιό εναντιωθεί σ’ αυτή την αναγκαιότητα. Κι έτσι η χεγκελιανή θέση μετατρέπεται σε αντίθετό της με βάση την ίδια τη χεγκελιανή διαλεχτική: ό,τι είναι πραγματικό στην περιοχή της ανθρώπινης ιστορίας, γίνεται με τον καιρό παράλογο, είναι λοιπόν κιόλας από τον προορισμό του παράλογο, είναι από τα πριν μολυσμένο με παραλογισμό. Κι ό,τι είναι λογικό στα κεφάλια των ανθρώπων, προορίζεται να γίνει πραγματικό, όσο κι αν αντιφάσκει στην πραγματικότητα, που υπάρχει φαινομενικά. Η θέση για τη λογικότητα κάθε πραγματικού, σύμφωνα με όλους τους κανόνες της χεγκελιανής μεθόδου σκέψης, μετατρέπεται στην άλλη θέση: ό,τι υπάρχει αξίζει να καταστραφεί.

#Ρήγας #Βελεστινλής, “Τα Δίκαια του Ανθρώπου”

Αρθρον 1. - Ο σκοπός οπού απ’ αρχής κόσμου οι άνθρωποι εσυμμαζώχθησαν από τα δάση την πρώτην φοράν, δια να κατοικήσουν όλοι μαζί, κτίζοντες χώρας και πόλεις, είναι δια να συμβοηθώνται και να ζώσιν ευτυχισμένοι, και όχι να συναντιτρώγονται ή να ρουφά το αίμα τους ένας.

#polis

Karl #Marx, “Εγκώμιο του εγκλήματος”

Οι επενέργειες του εγκλήματος στην εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων θα μπορούσαν να αποδειχθούν ως την τελευταία λεπτομέρεια. Οι κλειδαριές θα είχαν αποκτήσει τη σημερινή τους αρτιότητα, αν δεν υπήρχαν κλέφτες; Η νομισματοκοπία θα έφτανε στην τωρινή της τελειότητα, αν δεν υπήρχαν παραχαράκτες; Το μικροσκόπιο θα έβρισκε ποτέ τρόπο να περάσει στη συνήθη εμπορική σφαίρα αν δεν γινόταν απάτη στο εμπόριο; Τέλος, η εφαρμοσμένη χημεία δεν οφείλει στη νοθεία των εμπορευμάτων και στην προσπάθεια ανακάλυψής της όσα ακριβώς οφείλει και στον τίμιο παραγωγικό ζήλο; Το έγκλημα επινοεί διαρκώς νέα επιθετικά μέσα για να προσβάλει την ιδιοκτησία, κι έτσι γεννά και νέα αμυντικά μέσα, οπότε επιδρά παραγωγικά στην ανακάλυψη νέων μηχανών -όπως ακριβώς και οι απεργίες. Ας αφήσουμε όμως τη σφαίρα του εθνικού εγκλήματος: Χωρίς εθνικό #έγκλημα θα μπορούσε να υπάρξει παγκόσμια αγορά; Θα υπήρχαν έθνη;

Μίλτος #Σαχτούρης, “Η μικρή ιστορία”

Το καφενείο που πίνω τον καφέ μου
είναι άδειο
μόνο εγώ υπάρχω
έτσι το καφενείο είναι τελείως άδειο
γιατί ούτε εγώ υπάρχω.

#ποίημα

William #Shakespeare, “Αμλετ”

(#Αμλετ) Όχι πολύ. Είναι απλό. Υπολογίζοντας με ψυχραιμία
τον νόμο του τυχαίου τα βάζεις όλα σε σειρά: ο Αλέξανδρος
πέθανε ο Αλέξανδρος θάφτηκε ο Αλέξανδρος έγινε σκόνη
Η σκόνη έγινε χώμα, το χώμα έγινε πηλός
και ο πηλός αυτός με την ευγενική άργιλλο
Τώρα βουλώνει ένα βαρέλι μπύρας
Ο Αυτοκράτωρ πέθανε έγινε σκόνη χώμα
κι αυτό το χώμα που βάσταζε το χώμα όλης της γης
χύμα τις τρύπες βούλωσε έφραξε του ανέμου το στόμα
στον τοίχο Κείται θυσιάστηκε να μη κρυώνουμε εμείς

Γιάννης #Ρίτσος, “Το ανέβασμα”

Καθόταν μέρες στο ξένο χωράφι, -όλο λογάριαζε
ν’ ανέβει κρυφά στη γυμνωμένη συκιά, να κοιτάξει
από ψηλά τον κόσμο, με την αίσθηση ενός φύλλου
ή ενός πουλιού -μα πάντα κάποιος θα περνούσε,
και πάντε ανέβαλλε για αργότερα.
Ένα δείλι,
κοίταξε ολόγυρα, -ερημιά- σκαρφάλωσε
στο πιο ψηλό κλαδί, και τότε ακούστηκαν
φωνές μες απ’ τους θάμνους: “Τι κάνεις εκεί πάνω;”,
φωνές μεγάλες, κι αποκρίθηκε: “Ένα σύκο,
είχε ένα τελευταίο σύκο”. Το κλαδί τσακίστηκε.
Τον σήκωσαν. Κρατούσε το δεξί του χέρι σφιχτοκλειδωμένο.
Όταν του ξέσφιξαν τα δάχτυλα, δε βρήκαν τίποτα.

#poem