rotenotes @rotenotes@qoto.org

#Ρήγας #Βελεστινλής, “Τα Δίκαια του Ανθρώπου”

Αρθρον 1. - Ο σκοπός οπού απ’ αρχής κόσμου οι άνθρωποι εσυμμαζώχθησαν από τα δάση την πρώτην φοράν, δια να κατοικήσουν όλοι μαζί, κτίζοντες χώρας και πόλεις, είναι δια να συμβοηθώνται και να ζώσιν ευτυχισμένοι, και όχι να συναντιτρώγονται ή να ρουφά το αίμα τους ένας.

#polis

Karl #Marx, “Εγκώμιο του εγκλήματος”

Οι επενέργειες του εγκλήματος στην εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων θα μπορούσαν να αποδειχθούν ως την τελευταία λεπτομέρεια. Οι κλειδαριές θα είχαν αποκτήσει τη σημερινή τους αρτιότητα, αν δεν υπήρχαν κλέφτες; Η νομισματοκοπία θα έφτανε στην τωρινή της τελειότητα, αν δεν υπήρχαν παραχαράκτες; Το μικροσκόπιο θα έβρισκε ποτέ τρόπο να περάσει στη συνήθη εμπορική σφαίρα αν δεν γινόταν απάτη στο εμπόριο; Τέλος, η εφαρμοσμένη χημεία δεν οφείλει στη νοθεία των εμπορευμάτων και στην προσπάθεια ανακάλυψής της όσα ακριβώς οφείλει και στον τίμιο παραγωγικό ζήλο; Το έγκλημα επινοεί διαρκώς νέα επιθετικά μέσα για να προσβάλει την ιδιοκτησία, κι έτσι γεννά και νέα αμυντικά μέσα, οπότε επιδρά παραγωγικά στην ανακάλυψη νέων μηχανών -όπως ακριβώς και οι απεργίες. Ας αφήσουμε όμως τη σφαίρα του εθνικού εγκλήματος: Χωρίς εθνικό #έγκλημα θα μπορούσε να υπάρξει παγκόσμια αγορά; Θα υπήρχαν έθνη;

Μίλτος #Σαχτούρης, “Η μικρή ιστορία”

Το καφενείο που πίνω τον καφέ μου
είναι άδειο
μόνο εγώ υπάρχω
έτσι το καφενείο είναι τελείως άδειο
γιατί ούτε εγώ υπάρχω.

#ποίημα

William #Shakespeare, “Αμλετ”

(#Αμλετ) Όχι πολύ. Είναι απλό. Υπολογίζοντας με ψυχραιμία
τον νόμο του τυχαίου τα βάζεις όλα σε σειρά: ο Αλέξανδρος
πέθανε ο Αλέξανδρος θάφτηκε ο Αλέξανδρος έγινε σκόνη
Η σκόνη έγινε χώμα, το χώμα έγινε πηλός
και ο πηλός αυτός με την ευγενική άργιλλο
Τώρα βουλώνει ένα βαρέλι μπύρας
Ο Αυτοκράτωρ πέθανε έγινε σκόνη χώμα
κι αυτό το χώμα που βάσταζε το χώμα όλης της γης
χύμα τις τρύπες βούλωσε έφραξε του ανέμου το στόμα
στον τοίχο Κείται θυσιάστηκε να μη κρυώνουμε εμείς

Γιάννης #Ρίτσος, “Το ανέβασμα”

Καθόταν μέρες στο ξένο χωράφι, -όλο λογάριαζε
ν’ ανέβει κρυφά στη γυμνωμένη συκιά, να κοιτάξει
από ψηλά τον κόσμο, με την αίσθηση ενός φύλλου
ή ενός πουλιού -μα πάντα κάποιος θα περνούσε,
και πάντε ανέβαλλε για αργότερα.
Ένα δείλι,
κοίταξε ολόγυρα, -ερημιά- σκαρφάλωσε
στο πιο ψηλό κλαδί, και τότε ακούστηκαν
φωνές μες απ’ τους θάμνους: “Τι κάνεις εκεί πάνω;”,
φωνές μεγάλες, κι αποκρίθηκε: “Ένα σύκο,
είχε ένα τελευταίο σύκο”. Το κλαδί τσακίστηκε.
Τον σήκωσαν. Κρατούσε το δεξί του χέρι σφιχτοκλειδωμένο.
Όταν του ξέσφιξαν τα δάχτυλα, δε βρήκαν τίποτα.

#poem

Vladimir #Mayakovsky, “Ξελασπώστε το μέλλον”

Δεν είναι μόνον
ο #Κομμουνισμός
στη γη,
στα κάθιδρα εργοστάσια εκείνα.
Είναι και μες στο σπίτι,
στο τραπεζάκι μπρος,
στις σχέσεις,
στη φαμίλια,
στην καθημερινή ρουτίνα.

#communism

Gianni #Rodari, “Γραμματική της φαντασίας”

…η #φαντασία δεν είναι μια ικανότητα διαχωρισμένη από το μυαλό: είναι το ίδιο το #μυαλό στην ολότητά του, η οποία, εάν εφαρμοστεί σε μια δραστηριότητα παρά σε κάποιαν άλλη, χρησιμοποιεί πάντα την ίδια διαδικασία. Και το μυαλό γεννιέται στον αγώνα, όχι στη γαλήνη. Ο Ανρί #Βαλόν έγραψε, στο βιβλίο του Η προέλευση της σκέψης στο παιδί, ότι η σκέψη σχηματίζεται σε ζευγάρια. Η ιδέα του “μαλακού” δε σχηματίζεται πριν ή μετά την ιδέα του “σκληρού” αλλά συγχρόνως, σε μια σύγκρουση που είναι γένεση: “Το θεμελιώδες στοιχείο της σκέψης είναι αυτή η δυαδική δομή και όχι τα μεμονωμένα στοιχεία που τη συνθέτουν. Το ζεύγος είναι προγενέστερο από το μεμονωμένο στοιχείο”.

From the “#Ideen” onward, Husserl concentrated on the ideal, essential structures of #consciousness. The metaphysical problem of establishing the #material reality of what we perceive was of little interest to Husserl in spite of his being a #transcendental #idealist. Husserl proposed that the world of objects and ways in which we direct ourselves toward and perceive those objects is normally conceived of in what he called the “natural standpoint”, which is characterized by a belief that objects materially exist and exhibit properties that we see as emanating from them. Husserl proposed a radical new #phenomenological way of looking at objects by examining how we, in our many ways of being #intentionally directed toward them, actually “#constitute” them (to be distinguished from materially creating objects or objects merely being figments of the imagination); in the Phenomenological standpoint, the object ceases to be something simply “external” and ceases to be seen as providing indicators about what it is, and becomes a grouping of perceptual and functional aspects that imply one another under the idea of a particular object or “type”. The notion of objects as real is not expelled by #phenomenology, but “#bracketed” as a way in which we regard objects instead of a feature that inheres in an object’s essence founded in the relation between the object and the perceiver. In order to better understand the world of appearances and objects, phenomenology attempts to identify the invariant features of how objects are perceived and pushes attributions of reality into their role as an attribution about the things we perceive (or an assumption underlying how we perceive objects).

[Edmund #Husserl - Wikipedia](https://en.wikipedia.org/wiki/Edmund_Husserl)

One would have to distinguish between the act of #consciousness and the #phenomena at which it is directed (the objects as intended). Knowledge of essences would only be possible by “#bracketing” all assumptions about the existence of an external world. This procedure #Husserl called “#epoché”.

#phenomenology

The property of being #intentional, of having an intentional object, was the key feature to distinguish #mental phenomena and #physical phenomena, because physical phenomena lack #intentionality altogether. [#Brentano / #phenomenology]

“Αν το #χρήμα, ... , "έρχεται στον κόσμο με μια συγγενή κηλίδα αίματος στο ένα μάγουλο", το #κεφάλαιο έρχεται στάζοντας από την κορυφή ως τα νύχια, από κάθε πόρο, με αίμα και βρωμιά”.

- Καρλ #Μαρξ

[write an essay for "Ζήτω η #εργατική #αυτονομία. Τσακίστε τους φασίστες και το σύστημα που τους γεννά. #Omnia sunt #communia"

ChatGPT

Title: Long Live Workers' Autonomy: Defeating Fascists and the System that Breeds Them. Omnia Sunt Communia.

Introduction

The rallying cry of "Ζήτω η εργατική αυτονομία. Τσακίστε τους φασίστες και το σύστημα που τους γεννά. Omnia sunt communia" encapsulates the fervent call for workers' autonomy, denunciation of fascism, and the demand for a system rooted in common ownership. This powerful statement underscores the urgent need to challenge oppressive structures and to champion a society where the fruits of labor are shared equitably among all. In this essay, we will delve into the essence of these ideals, their historical context, and their relevance in contemporary society.

I. The Essence of Workers' Autonomy

Workers' autonomy is the principle that asserts the right of the working class to govern themselves, free from exploitation and oppression. It is the assertion of the inherent dignity of labor and the belief that those who produce the wealth of a nation should have a say in its distribution and allocation. Workers' autonomy is the antithesis of a system that concentrates power and wealth in the hands of a privileged few.

II. Confronting Fascism: A Battle for Democracy

Fascism, with its insidious blend of authoritarianism, nationalism, and xenophobia, stands as a direct threat to workers' autonomy. It seeks to stifle dissent, suppress individual freedoms, and exacerbate divisions among communities. The call to "Τσακίστε τους φασίστες" is a rallying cry for unity against this malevolent force, a reminder that the struggle for workers' autonomy is inseparable from the fight for a just and democratic society.

III. The Systematic Roots of Fascism

To truly eradicate fascism, it is imperative to recognize and confront the systemic conditions that breed it. A society marked by gross income inequality, limited access to education and healthcare, and institutionalized discrimination lays the fertile ground for the rise of extremist ideologies. Thus, the call to challenge "το σύστημα που τους γεννά" is a call to dismantle the structures that perpetuate inequality and to forge a new paradigm based on justice, solidarity, and shared prosperity.

IV. Omnia Sunt Communia: The Vision of Common Ownership

The phrase "Omnia Sunt Communia" - "Everything is Common" - encapsulates the aspirational goal of a society where resources, opportunities, and benefits are shared by all. It is a rejection of the notion that wealth and power should be concentrated in the hands of a select few, and a reaffirmation of the belief in the collective ownership of the means of production.

V. The Relevance in Contemporary Society

In the 21st century, the call for workers' autonomy, the denunciation of fascism, and the demand for common ownership remain as pertinent as ever. As we grapple with global challenges such as climate change, economic inequality, and the resurgence of extremist ideologies, these ideals provide a roadmap towards a more inclusive, sustainable, and just future.

Conclusion

"Ζήτω η εργατική αυτονομία. Τσακίστε τους φασίστες και το σύστημα που τους γεννά. Omnia sunt communia" is a powerful declaration that resonates across time and space. It calls on us to stand united in the pursuit of a society where labor is dignified, fascism is defeated, and the bounty of the earth is shared by all. It is an affirmation of our collective power to shape a future that upholds the inherent worth and equality of every individual.

User
now write the answer in greek
ChatGPT

Τίτλος: Ζήτω η Εργατική Αυτονομία: Καταπολεμώντας τους Φασίστες και το Σύστημα που τους Γεννά. Omnia Sunt Communia.

Εισαγωγή

Το σύνθημα "Ζήτω η εργατική αυτονομία. Τσακίστε τους φασίστες και το σύστημα που τους γεννά. Omnia sunt communia" αποτυπώνει την έντονη έκκληση για την αυτονομία των εργαζομένων, την καταδίκη του φασισμού και την απαίτηση για ένα σύστημα βασισμένο στην κοινή ιδιοκτησία. Αυτή η ισχυρή δήλωση υπογραμμίζει την επείγουσα ανάγκη να αμφισβητήσουμε τις καταπιεστικές δομές και να υποστηρίξουμε μια κοινωνία όπου τα αποτελέσματα της εργασίας μοιράζονται δίκαια μεταξύ όλων. Σε αυτό το δοκίμιο, θα εξετάσουμε την ουσία αυτών των ιδεών, το ιστορικό πλαίσιο τους και τη σημασία τους στη σύγχρονη κοινωνία.

Ι. Η Ουσία της Εργατικής Αυτονομίας

Η εργατική αυτονομία είναι η αρχή που επιβεβαιώνει το δικαίωμα της εργατικής τάξης να αυτοδιοικείται, ελεύθερη από εκμετάλλευση και καταπίεση. Είναι η διακήρυξη της ενσωματωμένης αξιοπρέπειας της εργασίας και η πίστη ότι όσοι παράγουν τον πλούτο μιας χώρας πρέπει να έχουν λόγο στην κατανομή και την κατανομή του. Η εργατική αυτονομία είναι η αντίθεση με ένα σύστημα που συγκεντρώνει την εξουσία και τον πλούτο σε προνομιούχους.

ΙΙ. Αντιμετωπίζοντας τον Φασισμό: Μια Μάχη για τη Δημοκρατία

Ο φασισμός, με τον φαινομενικά ανίκανο συνδυασμό αυθεντισμού, εθνικισμού και ξενοφοβίας, αποτελεί άμεσο απειλητικό παράγοντα για την εργατική αυτονομία. Αναζητά την κατάσταση της καταστολής του λόγου, την καταστολή των ατομικών ελευθεριών και την επιδείνωση των διαιρέσεων ανάμεσα στις κοινότητες. Ο φωνασκώντας "Τσακίστε τους φασίστες" είναι ένα κάλεσμα για ενότητα ενάντια σε αυτήν την κακόβουλη δύναμη, μια υπενθύμιση ότι ο αγώνας για την εργατική αυτονομία είναι αναπόσπαστος από τον αγώνα για μια δίκαιη και δημοκρατική κοινωνία.

ΙΙΙ. Τα Συστημικά Ίδρυα του Φασισμού

Για να εξαλείψουμε πραγματικά τον φασισμό, είναι απαραίτητο να αναγνωρίσουμε και να αντιμετωπίσουμε τις συστημικές συνθήκες που τον τρέφουν. Μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από τεράστια ανισότητα εισοδήματος, περιορισμένη πρόσβαση σε εκπαίδευση και υγειονομική περίθαλψη, καθώς και θεσμοθετημένες διακρίσεις, δημιουργεί το κατάλληλο έδαφος για την άνθηση εξτρεμιστικών ιδεολογιών. Έτσι, το κάλεσμα να αντιμετωπιστεί "το σύστημα που τους γεννά" είναι ένα κάλεσμα για την αποδιάρθρωση των δομών που διατηρούν την ανισότητα και για τη δημιουργία ενός νέου παραδείγματος βασισμένου στη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη και την κοινή ευημερία.

IV. Omnia Sunt Communia: Η Όραση της Κοινής Ιδιοκτησίας

Η φράση "Omnia Sunt Communia" - "Όλα είναι κοινά" - συνοψίζει τον φιλοδοξία να δημιουργηθεί μια κοινωνία όπου πόροι, ευκαιρίες και πλεονεκτήματα μοιράζονται από όλους. Είναι μια απόρριψη της ιδέας ότι ο πλούτος και η εξουσία πρέπει να συσσωρεύονται στα χέρια μερικών εκλεκτών, και μια επαναβεβαίωση της πεποίθησης στην κοινή ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.

V. Η Επίκαιροτητα στη Σύγχρονη Κοινωνία

Στον 21ο αιώνα, ο καλεσμός για την εργατική αυτονομία, η καταδίκη του φασισμού και η απαίτηση για κοινή ιδιοκτησία παραμένουν εξίσου επίκαιροι. Καθώς αντιμετωπίζουμε παγκόσμιες προκλήσεις όπως η κλιματική αλλαγή, η οικονομική ανισότητα και η αναβίωση εξτρεμιστικών ιδεολογιών, αυτές οι ιδέες παρέχουν μια πορεία προς έναν πιο περιλαμβαντικό, βιώσιμο και δίκαιο μέλλον.

Συμπέρασμα

"Ζήτω η εργατική αυτονομία. Τσακίστε τους φασίστες και το σύστημα που τους γεννά. Omnia sunt communia" αποτελεί μια ισχυρή δήλωση που αντηχεί στο χρόνο και τον χώρο. Καλεί μας να σταθούμε ενωμένοι στην προσπάθεια για μια κοινωνία όπου η εργασία είναι αξιοπρεπής, ο φασισμός είναι ηττημένος και τα καρπά της γης μοιράζονται από όλους. Είναι μια επιβεβαίωση της συλλογικής μας δύναμης να διαμορφώσουμε ένα μέλλον που υποστηρίζει την ενσωματωμένη αξία και ισότητα κάθε ατόμου.](https://chat.openai.com/c/c39e4077-ad27-4185-8aa7-f5546e5b5008)

[#Αντιφασιστικός #Συντονισμός #Αθήνας - #Πειραιά](https://www.facebook.com/antifasistikos.syntonismos)

#PavlosFyssas #ΠαύλοςΦύσσας

Εφόσον ο εργάτης περνά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη διαδικασία
της παραγωγής, οι συνθήκες της παραγωγικής διαδικασίας είναι σε μεγάλο βαθμό οι
συνθήκες της ενεργούς διαδικασίας ζωής του ή οι συνθήκες διαβίωσής του και
η οικονομία σε αυτές τις συνθήκες διαβίωσης είναι μια μέθοδος αύξησης του ποσοστού του
κέρδους. Όπως είδαμε νωρίτερα η εξαντλητική εργασία, η μεταμόρφωση του
εργάτη σε υποζύγιο, είναι ένα μέσο αύξησης του κεφαλαίου, ή
επιτάχυνση της παραγωγής υπεραξίας. Μια τέτοια οικονομία εκτείνεται στην
υπερπλήρωση κλειστών και ανθυγιεινών χώρων με εργάτες, ή, όπως
οι καπιταλιστές το λένε, στην εξοικονόμηση χώρου' στο συνωστισμό επικίνδυνων μηχανημάτων
σε κοντινή απόσταση χωρίς τη χρήση συσκευών ασφαλείας, παραμελώντας κανόνες
ασφαλείας στις διαδικασίες παραγωγής που είναι επιβλαβείς για την υγεία ή, όπως στην εξόρυξη,
συνδεδεμένες με κίνδυνο, κλπ. Για να μην αναφέρουμε την απουσία όλων εκείνων των εγκαταστάσεων
που θα έκαναν την παραγωγική διαδικασία ανθρώπινη, ευχάριστη ή τουλάχιστον υποφερτή.
Από την καπιταλιστική σκοπιά αυτό θα ήταν αρκετά άχρηστη και
παράλογη σπατάλη. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής είναι γενικά, παρ'
όλη του την τσιγκουνιά, εντελώς σπάταλος με το ανθρώπινο υλικό του,
όπως, αντίθετα, χάρη στη μέθοδο διανομής των προϊόντων
μέσω του εμπορίου και του τρόπου του ανταγωνισμού, είναι πολύ σπάταλο
με τα υλικά μέσα, με αποτέλεσμα η κοινωνία να χάνει ό,τι κερδίζει ο ατομικός
καπιταλιστής.

Since the labourer passes the greater portion of his life in the process
of production, the conditions of the production process are largely the
conditions of his active life process, or his living conditions, and
economy in these living conditions is a method of raising the rate of
profit; just as we saw earlier^a that overwork, the transformation of
the labourer into a work horse, is a means of increasing capital, or
speeding up the production of surplus value. Such economy extends to
overcrowding close and unsanitary premises with labourers, or, as
capitalists put it, to space saving; to crowding dangerous machinery
into close quarters without using safety devices, to neglecting safety
rules in production processes pernicious to health, or, as in mining,
bound up with danger, etc. Not to mention the absence of all provisions
to render the production process human, agreeable, or at least bearable.
From the capitalist point of view this would be quite a useless and
senseless waste. The capitalist mode of production is generally, despite
all its niggardliness, altogether too prodigal with its human material,
just as, conversely, thanks to its method of distribution of products
through commerce and manner of competition, it is very prodigal with its
material means, and loses for society what it gains for the individual
capitalist.

^a See Vol. 35, pp. 239-307. [Karl #Marx, #MECW, vol. 37, p. 90]

Artwork: [This painting depicts a woman examining her work on a lathe at a factory in Britain during World War II. Her eyes are not protected. Creator: Knight, Laura](https://en.wikipedia.org/wiki/Occupational_safety_and_health)

Το χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτού του είδους εξοικονόμησης σταθερού κεφαλαίου
που προκύπτει από την προοδευτική ανάπτυξη της βιομηχανίας είναι ότι η άνοδος
στο ποσοστό κέρδους σε /μια /γραμμή ενός κλάδου εξαρτάται από την εξέλιξη
της παραγωγικής δύναμης της εργασίας σε μια /άλλη. /Αυτό που
ωφελείται σε αυτή την περίπτωση ο καπιταλιστής είναι για άλλη μια φορά ένα κέρδος που παράγεται από
την κοινωνική εργασία, αν όχι προϊόν των εργατών που εκμεταλλεύεται ο ίδιος.
Μια τέτοια εξέλιξη της παραγωγικής δύναμης είναι και πάλι ανιχνεύσιμη σε τελευταία
ανάλυση στην κοινωνική φύση της εργασίας που ασχολείται με την παραγωγή· στον
καταμερισμό της εργασίας στην κοινωνία· και στην ανάπτυξη της
πνευματικής εργασίας, ιδιαίτερα στις φυσικές επιστήμες. Αυτό που
ο καπιταλιστής αξιοποιεί έτσι είναι τα πλεονεκτήματα ολόκληρου του συστήματος του
κοινωνικού καταμερισμού της εργασίας. Είναι η ανάπτυξη της παραγωγικής δύναμης
της εργασίας στον εξωτερικό τομέα της, σε εκείνον τον τομέα που την προμηθεύει
με μέσα παραγωγής, όπου η αξία του σταθερού κεφαλαίου
που απασχολείται από τον καπιταλιστή μειώνεται σχετικά και κατά συνέπεια
το ποσοστό κέρδους αυξάνεται.

The characteristic feature of this kind of saving of constant capitalarising from the progressive development of industry is that the rise in
the rate of profit in /one /line of industry depends on the development
of the productive power of labour in /another. /Whatever falls to the
capitalist's advantage in this case is once more a gain produced by
social labour, if not a product of the labourers he himself exploits.
Such a development of productive power is again traceable in the final
analysis to the social nature of the labour engaged in production; to
the division of labour in society; and to the development of
intellectual labour, especially in the natural sciences. What the
capitalist thus utilises are the advantages of the entire system of the
social division of labour. It is the development of the productive power
of labour in its exterior department, in that department which supplies
it with means of production, whereby the value of the constant capital
employed by the capitalist is relatively lowered and consequently the
rate of profit is raised. [Karl #Marx, #MECW, vol. 37, p. 85]

Artwork: Diego Rivera, Detroit Industry Mural

Ωστόσο, δεν μπορούμε ποτέ να έχουμε πραγματική πολιτική δημοκρατία αν δεν έχουμε, επίσης, οικονομική δημοκρατία - δηλαδή, τη δυνατότητα όλων των ανθρώπων να διαχειρίζονται από κοινού τους χώρους εργασίας τους, να συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων για το πώς χρησιμοποιούνται τα πλεονάσματα στη δημιουργία των οποίων συμβάλλουν, να διαχειρίζονται από κοινού τους τοπικούς φυσικούς πόρους στους οποίους βασίζονται, και να μοιράζονται τα οικονομικά όσο και πολιτιστικά, κοινωνικά, πνευματικά, διανοητικά και άλλα οφέλη που προκύπτουν από τους κοινόχρηστους πόρους. Όσο έχουμε μια αγορά διαιρεμένη μεταξύ εκείνων που δεν έχουν τίποτα να πουλήσουν παρά μόνο την εργασία τους και εκείνων που κατέχουν όλα τα σημαντικά περιουσιακά στοιχεία, δεν θα υπάρχει οικονομική δημοκρατία, και η πολιτική δημοκρατία θα είναι ελλιπής.

[εφημερίδα ΔΡΑΣΗ: Οικονομική δημοκρατία αντί της μετα-βιομηχανικής φεουδαρχίας](http://efimeridadrasi.blogspot.com/2012/09/blog-post_15.html)

Yet, we can never have true political democracy if we do not also have economic democracy – that is, the ability of all people to co-manage their workplaces, to be involved in deciding how the surpluses they help generate are used, to co-manage the local natural resources that they rely on, and to share in the economic as well as cultural, social, spiritual, intellectual and other benefits arising from shared resources. As long as we have a market divided between those who have nothing to sell but their labor, and those who own all the important assets, there will be no economic democracy, and political democracy will be incomplete.

[Occupy: A Path toward Economic Democracy Instead of Post-industrial Feudalism | The Future of Occupy](http://thefutureofoccupy.org/2012/04/occupy-a-path-toward-economic-democracy-instead-of-post-industrial-feudalism/)

#economicdemocracy #communism #politicaldemocracy

Υπάρχει μια συλλογική αποτυχία της φαντασίας όταν οι άνθρωποι αποτυγχάνουν να συνειδητοποιήσουν ότι όλοι οι εργαζόμενοι μαζί μπορούν να κατέχουν μια επιχείρηση και να διαχειρίζονται δημοκρατικά τις υποθέσεις της, και ότι όλοι οι άνθρωποι που ζουν σε έναν τόπο μπορούν να διαχειριστούν δημοκρατικά και βιώσιμα τους κοινούς φυσικούς πόρους, προκειμένου να παρέχουν αρκετά για όλους (όπως και για τις μελλοντικές γενιές).

[εφημερίδα ΔΡΑΣΗ: Οικονομική δημοκρατία αντί της μετα-βιομηχανικής φεουδαρχίας](http://efimeridadrasi.blogspot.com/2012/09/blog-post_15.html)

There’s a collective failure of the imagination when people fail to realize that all the employees together can own a company and democratically manage its affairs, and that all the people living in a place can democratically and sustainably manage shared natural resources in order to provide enough for all (including for future generations).

[Occupy: A Path toward Economic Democracy Instead of Post-industrial Feudalism | The Future of Occupy](http://thefutureofoccupy.org/2012/04/occupy-a-path-toward-economic-democracy-instead-of-post-industrial-feudalism/)

#economicdemocracy #communism #democracy #democracyatwork #economy

Η #επιστήμη δεν τα ξέρει όλα. Η #θρησκεία δεν ξέρει τίποτα.

#Science doesn't know everything. #Religion doesn't know anything. - @Aron_Ra

Artwork: [The Creation of Adam
Italian: Creazione di Adamo
Artist #Michelangelo
Year c. 1512
Type Fresco
Dimensions 280 cm × 570 cm (9 ft 2 in × 18 ft 8 in)[1]](https://en.wikipedia.org/wiki/The_Creation_of_Adam)